дзяк, -а́, мн. -і, -о́ў, м.
У праваслаўнай царкве: ніжэйшы служыцель, які не мае ступені свяшчэнства.
|| прым. дзяко́ўскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
псало́мшчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Служыцель у царкве, які дапамагае святару пры адпраўленні абрадаў; дзяк.
|| прым. псало́мшчыцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
расстры́га, -і, ДМ -у, мн. -і, -ры́г і -аў, м.
Служыцель рэлігійнага культу, пазбаўлены царкоўнага сану, або манах, пазбаўлены манаства.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
служи́тель
1. уст. слу́жка, -кі м.;
2. (работник в какой-л. области) служы́цель, -ля м.;
служи́тель нау́ки служы́цель наву́кі;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
МУЛА́ (араб. пан, уладар),
служыцель рэліг. культу ў мусульман; знаўца рэліг. навук. Звычайна выбіраецца вернікамі са свайго асяроддзя.
т. 11, с. 21
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ра́бін, ‑а, м.
Служыцель культу, духоўны кіраўнік веруючых у яўрэйскай рэлігійнай абшчыне.
[Ад стараж.-яўр. rabbi — настаўнік мой.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПА́СТАР (ням. Pastor ад лац. pastor пастух),
служыцель культу ў пратэстанцкіх цэрквах, якія адмаўляюць інстытут свяшчэнства. Вядзе звычайны лад жыцця і не лічыцца выключным уладальнікам «боскай ласкі».
т. 12, с. 168
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
капельды́нер, ‑а, м.
Уст. Тэатральны служыцель, які правярае білеты і паказвае гледачам месцы ў зале.
[Ням. Kapelldiener.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПСАЛО́МШЧЫК, дзяк, чытальнік, прыготнік,
ніжэйшы служыцель у правасл. царкве, т.зв. царкоўнаслужыцель, у абавязкі якога ўваходзіць чытанне Св. пісання і спевы на клірасе, царк. справаводства. Назва ўведзена ў 1885 як агульная для ўсіх членаў царк. прычта.
т. 13, с. 98
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
РА́БІН (ад стараж.-яўр. раббі — настаўнік),
служыцель культу ў іудаізме, суддзя па пытаннях рэліг. і сямейнага жыцця ў яўр. абшчыне. Калегія Р. — рабінат — тлумачыць прадпісанні Талмуда, прыстасоўвае іх да сац. умоў, імкнецца кіраваць духоўным і паліт. жыццём нар. мас, практычна выконваць шэраг дзярж. функцый.
т. 13, с. 183
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)