St David’s Day[sntˈdeɪvɪdzˌdeɪ]n. Дзень Свято́га Даві́да (нацыянальнае свята Валіi, 1 сакавіка)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
St George’s Day[sntˈdʒɔ:dʒɪzˌdeɪ]n. Дзень Свято́га Гео́ргія (нацыянальнае свята Англіі, 23 сакавіка)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
St Patrick’s Day[sntˈpætrɪksˌdeɪ]n. Дзень Свято́га Па́трыка (нацыянальнае свята Ірландыі, 17 сакавіка)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Märzm -es і - сакаві́к;
Ánfang [Mítte, Énde] ~ у пача́тку [сярэ́дзіне, канцы́] сакавіка́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
сакаві́цкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да сакавіка. Раптам дзьмухнуў сакавіцкі вецер, І баец адчуў — ідзе вясна.Панчанка.Бучнеюць верб пупышкі, бо як след Сок сакавіцкі грае пад карою.Калачынскі.// Які адбыўся, праходзіў у сакавіку. Сакавіцкі пленум.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сакаві́км. März m -(e)s, -e;
у сакавіку́ ме́сяцы im Mónat März;
у пача́тку сакавіка́Ánfang März;
у канцы́сакавіка́Énde März;
у сакавіку́ бу́дучага го́да im März nächsten Jáhres, nächsten März
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
vernal[ˈvɜ:nl]adj.fml or lit. веснавы́, вясно́вы, вясе́нні;
a vernal season вясна́;
the vernal equi nox вясно́вае раўнадзе́нства (22 сакавіка)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
і́ды
(лац. idus)
пятнаццаты дзень сакавіка, мая, ліпеня, кастрычніка і трынаццаты дзень астатніх месяцаў у старажытнарымскім календары.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Трапяту́ха ‘варэнік з бульбы, начынены мясам’ (ганц., Сл. Брэс.), трапяту́хі, трапятушкі ‘печыва з цёртай бульбы’ (ганц., Сл. ПЗБ). Відаць, ад назвы жаўранка (гл. наступнае слова), параўн. жаваранак2 ‘булачка, якая выпякаецца на 9 (22) сакавіка’ (Нас.) аналагічна да галубцы, галёпа (рытуальнае печыва на Саракі ў выглядзе буслінай лапкі) і інш.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ГУКА́ННЕ ВЯСНЫ́,
старажытны язычніцкі абрад; першае па часе веснавое свята беларусаў. У асобных месцах пачыналася 1 сакавікас. ст. (на хрысц. свята Аўдакею), усюды — з 25 сакавіка (на Дабравешчанне). Удзельнікі абраду выходзілі на высокае месца — пагорак, бераг ракі, дзе звычайна збіралася моладзь — раскладалі вогнішча (на Магілёўшчыне палілі ўсякае смецце — ачышчалі зямлю, на Гомельшчыне запаленае кола на плыце пускалі па рацэ — водгалас культу сонца), спявалі вяснянкі, вадзілі карагоды, якія выконвалі магічную функцыю («дзе карагод ходзіць, там жыта родзіць»). Сляды аграрна-магічнай функцыі хлеба захаваліся ў печыве, якое рабілі ў выглядзе птушак (гл.Галёпы). Паступова абрад гукання вясны ператварыўся ў прыгожае свята, забаву моладзі і ў такім выглядзе дайшоў да нашых дзён.