Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Erbréchenn -s (і)рво́та, вані́ты
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
wymioty
мн. (і)рвота, ваніты
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
вані́ты, -таў ед.нет, разг.рво́таж., блево́та ж., блево́тина ж.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
sick1[sɪk]n.
1. the sick хво́рыя;
heal the sick лячы́ць хво́рых
2.infml пры́ступ вані́таў, рво́та
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Во́міт ’рвота’ (Нас.). Запазычанне з польск.womit ’тс’, якое з лац.vomitio ’рваць’ (Кюне, Poln., 115). Гл. ваміт.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
torsje
torsj|e
мн.рвота; ваніты;
dostać ~i — званітаваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
КРЫВАЦЁК, гемарагія,
выцяканне крыві з крывяносных сасудаў. Бывае пры траўмах, хваробах крывяносных сасудаў (гл.Гематурыя, Гемафілія, Дыятэз гемарагічны). Адрозніваюць К. артэрыяльны, вянозны, капілярны, змешаны; вонкавы (кроў выцякае вонкі) і ўнутр. (кроў выцякае ў органы, тканкі, поласці цела).
Назапашванне крыві ў калясардэчнай абалонцы наз. гемаперыкардытам, у грудной поласці — гематораксам, у поласці сустава — гемартрозам; выдаленне крыві праз дыхальныя шляхі (крывахарканне) — гемаптос; праз стрававод са страўніка (крывавая рвота) — гематамезіс; матачны К. — метрарагія і інш.Найб. небяспечны артэрыяльны К. Пры К. бывае бледнасць скуры і слізістых абалонак, слабасць, галавакружэнне, смага, задышка, паніжэнне артэрыяльнага ціску, слабы, часты пульс. Лячэнне: спыненне К. часовае (сціскальная павязка, жгут) і канчатковае (сасудзістае шво, перавязка сасудаў), кровазгусальныя і кроваспыняльныя сродкі, пераліванне крыві і кровазаменных вадкасцей.
Літ.:
Вишневский А.А., Шрайбер М.И. Военно-полевая хирургия. 3 изд., М., 1975;
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
*Вамі́т, воміт ’рвота, ваніты’ (КЭС). З польск.womit ’тс’ < лац.vomitio ’тс’ (Кюнэ, Poln., 115; Брукнер, 630). Пераход м > н у ванітаваць (гл.) Кюнэ тлумачыць народна-этымалагічным збліжэннем (з *ваняць?). Гл. Рудніцкі, 1, 475.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ванітава́ць ’рваць’ (БРС, Інстр. II, Федар., 1, Янк. БП, Шн., 2, КТС). З польск.wonitować < womitować ’тс’, якое ад лац.vomere (Брукнер, 630). Параўн. літ.vémti ’ванітаваць, рваць’, лат.vēmiens ’рвота, ваніты’. Гл. ваміт.