размо́чаны размо́ченный; см. размачы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

размо́чваць несов. разма́чивать; см. размачы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

размо́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да размачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

размо́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад размачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

размо́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. размочваць — размачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

rozmoczyć

зак. размачыць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

паразмо́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Размачыць усё, многае. Паразмочваць сухары.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

размо́чка, ‑і, ДМ ‑чцы, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. размочваць — размачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

расква́сіць, -ква́шу, -ква́сіш, -ква́сіць; -ква́шаны; зак., што (разм.).

1. Размачыць, зрабіць гразкім.

Дарогу расквасіла (безас.), не праехаць.

2. Разбіць да крыві (нос, твар).

Р. нос.

|| незак. расква́шваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

*Раства́ніць, роства́ніць ’развесці, размачыць’ (ТС). Гл. ро́ствань, твань.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)