Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
schooner[ˈsku:nə]n.
1. шху́на
2. фужэ́р для шэ́ры-брэ́ндзі; AmE вялі́кі піўны́ ке́ліх
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Піцны, у вырабе піўны воз ’фуражныя драбіны’ (Гарб.). Са ст.-польск.ріспу < pica ’корм, фураж’ < прасл.*pilja > бел.піша (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
piwiarnia
ж. піўная; піўны бар; шынок
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
reek1[ri:k]n. смуро́д;
kitchen reek чад;
the reek of stale tobacco and beer застая́лы тытунёвы і піўны́ пах
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
beery
[ˈbɪri]
adj.
1) піўны́; ад пі́ва
beery good humor — до́бры настро́й ад пі́ва
2) п’яны́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
piwny
piwn|y
1.піўны;
2. кары;
~e oczy — карыя вочы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ку́фельм. Séidel n -s, -, Maß f -, -e, Schóppen m -s, -; Mólle f -, -n; Krug m -(e)s, Krüge (піўны)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Піўні́ца ’склеп’ (гродз., Сл. ПЗБ), брэсц.піўны́ця ’тс’ (Сл. Брэс.), піўні́ца ’вінны склеп’ (Шпіл.), ’піўны склеп’, ’піваварня’ (Нас.), пі́ўніца, пі́ўня ’піўная’ (Юрч.), ст.-бел.пивница ’вінны склеп’ (1516 п). Запазычанне, са ст.-польск.piwnica (Булыка, Лекс. запазыч., 83), польск. ’шынок, піваварня, вінны склеп’, ’склеп пад будынкам для захоўвання прадуктаў для іх ахалоджвання’. Сюды ж лун.півні́ца, в.-дзв.піўні́ца ’бочачка з двума донцамі на квас’ (Шатал.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ГІ́ТЛЕР ((Hitler) Адольф) (20.4.1889, г. Браўнаў-ам-Ін, Аўстрыя — 30.4.1945),
фюрэр (правадыр) ням. нацыянал-сацыялістаў, фаш. дыктатар Германіі ў 1933—45, гал. нацысцкі ваен. злачынец. Бацька Гітлера да 1876 меў прозвішча маці Шыкльгрубер. Гітлер меў незакончаную сярэднюю адукацыю. У 1907—13 жыў у Вене, самадз. мастак. З вясны 1913 у Германіі (Мюнхен; герм. грамадзянства атрымаў у 1932). Удзельнік 1-й сусв. вайны (узнаг.Жал. крыжам 1-га класа); яфрэйтар. З кастр. 1919 чл.Герм. рабочай партыі (з 1920 Нацыянал-сацыялісцкая герм. рабочая партыя — НСДАП), з ліп. 1921 старшыня НСДАП. 8 — 9.11.1923 на чале ўзбр. нацыстаў і праварадыкадаў намагаўся захапіць уладу ў Баварыі (т.зв. «піўны путч»); асуджаны і зняволены ў крэпасці г. Ландсберг (1923—24). У зняволенні пачаў пісаць кн. «Mein Kampf» («Мая барацьба»; т. 1 надрук. ў 1925, т. 2 — 1926) — ідэалаг. і паліт. праграму нацыстаў. Быў добрым прамоўцам (асабліва спекуляваў незадаволенасцю многіх немцаў Версальскім мірным дагаворам 1919). Дамогся падтрымкі кансерватыўных колаў прамыслоўцаў і рэйхсвера. З 30.1.1933 рэйхсканцлер, адначасова са жн. 1934 прэзідэнт Германіі, з 1938 і галоўнакаманд. вермахтам. Устанавіў у краіне таталітарны рэжым. Знешнепаліт. курс Гітлера (адзін з этапаў — аншлюс Аўстрыі) прывёў да развязвання Германіяй у саюзе з блокам агрэсіўных дзяржаў 2-й сусв. вайны (у час яе 3—4.8.1941 быў у Барысаве, 26.8.1941 — на тэр. Брэсцкай крэпасці). Адзін з гал. арганізатараў масавага знішчэння мірнага насельніцтва, ваеннапалонных, зверстваў, здзейсненых фашыстамі ў акупіраваных краінах і асабліва на захопленай тэр.СССР, у т. л. на Беларусі. Ва ўмовах ваен. паражэння Германіі Гітлер скончыў самагубствам у бункеры берлінскай імперскай канцылярыі.
Літ.:
Пруссаков В. Оккультный мессия и его рейх. М., 1992;
Больдт Г. Последние дни Гитлера: Пер. с нем. Мн., 1993.