ва́пнава-пясча́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ва́пнава-пясча́ны ва́пнава-пясча́ная ва́пнава-пясча́нае ва́пнава-пясча́ныя
Р. ва́пнава-пясча́нага ва́пнава-пясча́най
ва́пнава-пясча́нае		 ва́пнава-пясча́нага ва́пнава-пясча́ных
Д. ва́пнава-пясча́наму ва́пнава-пясча́най ва́пнава-пясча́наму ва́пнава-пясча́ным
В. ва́пнава-пясча́ны (неадуш.)
ва́пнава-пясча́нага (адуш.)		 ва́пнава-пясча́ную ва́пнава-пясча́нае ва́пнава-пясча́ныя (неадуш.)
ва́пнава-пясча́ных (адуш.)
Т. ва́пнава-пясча́ным ва́пнава-пясча́най
ва́пнава-пясча́наю		 ва́пнава-пясча́ным ва́пнава-пясча́нымі
М. ва́пнава-пясча́ным ва́пнава-пясча́най ва́пнава-пясча́ным ва́пнава-пясча́ных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пусты́нна-пясча́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пусты́нна-пясча́ны пусты́нна-пясча́ная пусты́нна-пясча́нае пусты́нна-пясча́ныя
Р. пусты́нна-пясча́нага пусты́нна-пясча́най
пусты́нна-пясча́нае		 пусты́нна-пясча́нага пусты́нна-пясча́ных
Д. пусты́нна-пясча́наму пусты́нна-пясча́най пусты́нна-пясча́наму пусты́нна-пясча́ным
В. пусты́нна-пясча́ны (неадуш.)
пусты́нна-пясча́нага (адуш.)		 пусты́нна-пясча́ную пусты́нна-пясча́нае пусты́нна-пясча́ныя (неадуш.)
пусты́нна-пясча́ных (адуш.)
Т. пусты́нна-пясча́ным пусты́нна-пясча́най
пусты́нна-пясча́наю		 пусты́нна-пясча́ным пусты́нна-пясча́нымі
М. пусты́нна-пясча́ным пусты́нна-пясча́най пусты́нна-пясча́ным пусты́нна-пясча́ных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Geést f -, -en пясча́нае ўзвы́шша (на берагах Паўночнага мора)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ра́кавінка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Памянш.-ласк. да ракавіна (у 1, 2 знач.); невялікая ракавіна. Разам з каменьчыкамі пясчанае дно акварыума ўсцілаюць малыя і большыя ракавінкі. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наслае́нне ср., геол., перен. наслое́ние;

пясча́нае н. — песча́ное наслое́ние;

~нні ў культу́ры — наслое́ния в культу́ре

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Круга́н ’чыстае сухое месца сярод лесу, звычайна пясчанае, пясчаны ўзгорак’ (Яшк.), ’куча, гурба’ (Сцяшк. Сл.). Гл. курган.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

напластава́нне ср., в разн. знач. наслое́ние, напластова́ние;

пясча́нае н. — песча́ное наслое́ние (напластова́ние);

пазне́йшыя ~нні — поздне́йшие наслое́ния (напластова́ния)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Пе́ляка ’пясчаная неўрадлівая глеба’, пелякава́тая ’тс’ (чэрв., Нар. лекс.), ’пясчанае поле’ (чэрв., касцюк., ЛА, 2). Да пе́ліка (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вы́дма ’дзюна, пясчаны ўзгорак’ (БРС), вы́дзьма ’тс’ (Яшк., капыл.); ’частка засеянага поля, занесеная пяском, пясчанае поле’ (Выг. дыс., малар.). Укр. вы́дма ’пясчанае месца, з якога ў ветраную пагоду заносіць пяском суседнія палі’, польск. wydma ’дзюна, асабліва на марскім беразе; месца, занесенае пяском’, каш. vidma ’гарыстае і неўрадлівае поле’. Да дзьмуць, выдзьмуць (гл. Брукнер, 86). Форма выдма (параўн. рэгулярнае выдзьма ад выдзьмуць) можа быць і запазычаннем з польск. wydma. Параўн. яшчэ польск. dmy ’дзюны’ ад таго ж кораня.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Па́расля ’малады хваёвы лес’ (Сл. ПЗБ, Мат. Гом.), параслі ’малады лес’ (Сцяшк.), поросля ’высокае пясчанае месца ў лесе’ (ТС). Ад парасціраем з суф. ‑ля (параўн. Сцяцко, Афікс. наз., 54).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)