Пу́ ня Нас. , Бяльк. , Сл. ПЗБ ), ’гумно’ (Варл. ; маг. , Янк. Мат. ; Янк. 2; Яруш. ), ’адрына’ (Шат. ; Мядзв. ; Шпіл. ; Гарэц. ; Маш. ; светлае; добр. , ветк. , Мат. Гом. ), ’хлеў’ (карм. , мазыр. , ветк. , чач. , Мат. Гом. ; Шымк. Собр. ), ’маленькая хатка’ (ТС ), пу́ нька ’хлеў, адрына’ (Ян. , Растарг. ), ст.-бел. пу́ ня Межресп. конф. , 19), рус. дыял. пу́ ня пуня , сарай для рогатого скота > сам[огитское] pune”); у якасці крыніцы запазычання прыводзяць літ. pūnià , pūnė ’хлеў, гумно, мякінніца’ (Грынавяцкене, LKK , 16, 187), лат. pūne ’адрына’, якія збліжаюць са ст.-інд. punā́ ti ’правейвае’, pávalē ’ачышчае’, pávanos ’вецер’, ст.- в.-ням. fowen , с.-в.-ням. vœwen ’прасейваць’, гл. Карскі 1 , 135; Праабражэнскі , 2, 153; Фасмер , 3, 407.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
упрыты́ к , прысл. разм. ).
Шчыльна прымыкаючы, ушчыльную.
Пуня стаіць у. да хлява.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адры́ на , -ы, мн. ы́ н, ж.
Халодная будыніна для захоўвання кармоў, інвентару і пад. ; пуня .
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пу́ нька , ‑і, Д М ‑ньцы; Р мн. ‑нек; ж.
Памянш. да пуня ; невялікая пуня . [Сцяпан] нацянькі прайшоў да агародаў, паціху зайшоў у сваю пуньку і лёг на сена. Чарнышэвіч .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
shed 1 [ʃed] n. пу́ ня , паве́ ць, адры́ на; сві́ ран; хлеў;
a cow shed каро́ ўнік
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
АДРЫ́ НА , пуня
1) старадаўняя гасп. пабудова на Беларусі для захоўвання неабмалочанай збажыны, сена, саломы, с.-г. інвентару. Уваходзіла ў гасп. комплекс сядзібы. Прамавугольны ў плане зрубны, каркасны («замётам у шулы» і з плятня) будынак, накрыты 2-схільнай ці вальмавай страхой на сохах, «дзядках», кроквах. У маёнтках 16—19 ст. будавалі вял. доўгія адрыны, перагароджаныя ўнутры на некалькі адсекаў, кожны з якіх меў самастойны ўваход. Найб. пашырана ў зах. і цэнтр. Беларусі, ва ўсх. раёнах часцей наз. сянніца, пуня .
2) Да 17 ст. спальня ў жылым памяшканні або халодны будынак, у якім жылі летам.
т. 1, с. 136
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
barn [bɑ:n] n.
1. сві́ ран; паве́ ць; гумно́ ;
a hay barn адры́ на, пу́ ня
2. хлеў
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Сянні́ к ’адрына, пуня ’ (ТСБМ ), ’матрац, набіты сенам ці саломай’ (ТСБМ , Нас. , Касп. , Жд. , 2; бых. , Янк. Мат. ), сяльні́ к , сядні́ к , сяні́ к , сені́ к , сеня́ к ’тс’ (Сл. ПЗБ , Ласт. ), сельні́ к ’матрац; месца для сена’ (ТС ). Параўн. укр. сінни́ к ’пуня , матрац’, польск. siennik ’тс’, чэш. seník ’пуня ’, славен. senik ’пуня ; матрац’, макед. сенник ’тс’. Самастойныя ўтварэнні ад сянны́ < сена ; гл. таксама сельнік .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
outbuilding
[ˈaʊt,bɪldɪŋ]
n.
надво́ рны буды́ нак (як клець, пу́ ня )
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)