прычэ́плены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прычапіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прычэ́пліванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прычэпліваць — прычапіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пачапі́ць, -чаплю́, -чэ́піш, -чэ́піць; -чэ́плены; зак., што.

1. Павесіць, прычапіць.

П. сумку на крук.

2. Надзець, прымацаваўшы, прывязаўшы і пад. (разм.).

П. павязку на рукаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пачапля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; зак., што.

Начапіць, прычапіць усё, многае.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

doczepić

зак. прычапіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

przyczepić

зак. прычапіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

папрычэ́пліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Прычапіць усё, многае. Папрычэпліваць шторы да карнізаў. Папрычэпліваць вагоны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заляйца́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго.

Прычапіць, прывязаць лейцы да аброці пры запраганні каня. Заляйцаць каня.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

напрыко́лваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.

Прыкалоць, прычапіць вялікую колькасць чаго‑н. Напрыколваць кветак да плацця.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

uczepić

зак. зачапіць; прычапіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)