прака́зваць

‘прамаўляць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прака́зваю прака́зваем
2-я ас. прака́зваеш прака́зваеце
3-я ас. прака́звае прака́зваюць
Прошлы час
м. прака́зваў прака́звалі
ж. прака́звала
н. прака́звала
Загадны лад
2-я ас. прака́звай прака́звайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прака́зваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выгалаша́ць

‘абвяшчаць, прамаўляць, выказваць, спяваць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. выгалаша́ю выгалаша́ем
2-я ас. выгалаша́еш выгалаша́еце
3-я ас. выгалаша́е выгалаша́юць
Прошлы час
м. выгалаша́ў выгалаша́лі
ж. выгалаша́ла
н. выгалаша́ла
Загадны лад
2-я ас. выгалаша́й выгалаша́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час выгалаша́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выгало́шваць

‘абвяшчаць, прамаўляць, выказваць, спяваць што-небудзь і без прамога дапаўнення’

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. выгало́шваю выгало́шваем
2-я ас. выгало́шваеш выгало́шваеце
3-я ас. выгало́швае выгало́шваюць
Прошлы час
м. выгало́шваў выгало́швалі
ж. выгало́швала
н. выгало́швала
Загадны лад
2-я ас. выгало́швай выгало́швайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час выгало́шваючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

sermon [ˈsɜ:mən] n.

1. про́паведзь, ка́зань;

preach a sermon прамаўля́ць ка́зань

2. infml павуча́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Выглаша́ць ’аб’яўляць’, рус. ’оглашать’ (Яруш.). З польск. wygłaszać ’прамаўляць, голасна паведамляць’, адпаведная беларуская форма была б *выгалашаць (з поўнагалоссем); параўн. галасі́ць ’крычаць на ўвесь голас’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wygłaszać

незак. гаварыць, казаць; прамаўляць;

wygłaszać odczyt — чытаць лекцыю;

wygłaszać przemówienie — казаць прамову; прамаўляць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

vacuity [vəˈkju:əti] n. fml адсу́тнасць ду́мкі;

fill one’s speech with vacuities прамаўля́ць агу́льныя фра́зы; ≅ пераліва́ць з пусто́га ў паро́жняе

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

toasten ['to:-]

1. vi прамаўля́ць тост

2. vt кул. абсма́жваць грэ́нкі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Паўлачо́ны, ст.-бел. повлочоный ’пацягнуты тканінай’ (XVI ст.). З польск. powłóczony ’надзеты, нацягнуты на што-н.’ (Булыка, Лекс. запазыч., 203). Аднак наяўнасць ст.-бел. повлѣчоный можа прамаўляць на карысць апошняй крыніцы запазычання — ст.-чэш. povlečeny ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

perorate

[ˈperəreɪt]

v.

1) рабі́ць фарма́льнае заканчэ́ньне (у прамо́ве), рэзюмава́ць

2) до́ўга прамаўля́ць, мнагасло́віць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)