Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
rafter
[ˈræftər]
n.
1) плытні́к -а́, плытаго́н -а m.
2) кро́квіна f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
сгонщикспец.
1.(плотов)плытаго́н, -на м.;
2.(скота) зго́ншчык, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
асна́ч, ‑а, м.
Уст. Працаўнік на сплаве лесу; плытагон. Дзьме вецер у твар аснача маладога... Удалеч імкнецца Дзвіна.Зарыцкі.Каля кроснаў — ткачы, На плытах — асначы, На палях за плугамі — аратыя.Дзяргай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
oryl
м.
1.плытагон, плытнік, аснач;
2.перан. невук
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
дзява́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
1.(толькіінф. і цяпер.). Незак.да дзецца.
2.зак.(толькіпр.). Тое, што і дзецца. Усё ж найбольшы страх перажыў плытагон, які з таго часу невядома куды дзяваўся з прыстані. Казалі, што ён у момант ссівеў.Карамазаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Тарнавы́ ’плытагон, які кіруе плытом з дапамогай жэрдкі-руля’ (Скарбы), ’чалавек, які кіруе плытом пры дапамозе доўгага вясла — апачыны’ (гродз., Нар. сл.), тарно́вы ’плытагон, які пры дапамозе завостранага кала затрымлівае плыт’ (маст., Жыв. сл.). Відаць, тое ж, што і стырнавы́ ’галоўны плытнік, што кіруе плытом’ (ТСБМ), ад стыр, стырно́ ’рулявое вясло’ (гл.); параўн. таксама тарнаваць2, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
*Мла́дшы, мла́чшы ’менш вопытны плытагон’ (дзвін., Нар. сл.). З ц.-слав.младший ’маладзейны’ праз рус. мову. Да малады́ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Плы́сак * плытнік’ (З нар. сл.). З польск.flisak, fliśnik, flis ’плытагон’, якія з ням.Flösse ’сплаў леса’ (Слаўскі, 1, 232).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Плаву́жнік, плаву́ікнік ’плытагон’ (в.-дзв., Сл. ПЗБ). Відавочна, узыходзіць да ’плавуга (як вон друга, валацуга), да якога пазней далучыўся ‑нік (< прасл.*ьnikь) для абазначэння асобы паводле ўласцівага ёй дзеяння.