henchman [ˈhentʃmən] n. (pl. -men) прыхі́льнік; памага́ты; пры́хвасцень; саўдзе́льнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

assistant [əˈsɪstənt] n. асістэ́нт; асістэ́нтка; памо́чнік; памо́чніца; памага́ты; памага́тая

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

auxiliary​1 [ɔ:gˈzɪliəri] n.

1. ling. дапамо́жны дзеясло́ў

2. памага́ты; памо́чнік; памо́чніца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Hélfershelfer m -s, - саўдзе́льнік, памага́ты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

СЛА́ДКА (Ганна) (каля 1872, в. Спудзвілы Бераставіцкага р-на Гродзенскай вобл. — ?),

бел. нар. спявачка. Вызначалася цудоўным голасам і фенаменальнай памяццю. У 1892 М.​Федароўскі запісаў ад яе больш за 200 бел. нар. песень, а яго памагаты І.​Трачык амаль столькі ж мелодый. Запісаныя творы змешчаны ў працы Федароўскага «Люд беларускі» (т. 5—6, 1958—60).

Літ.:

Саламевіч Я. Міхал Федароўскі. Мн., 1972. С. 26, 183, 185—186.

І.​У.​Саламевіч.

т. 14, с. 505

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

сатэлі́т, -а, М -лі́це, мн. -ы, -аў, м.

1. У Старажытным Рыме: узброены найміт-целаахоўнік.

2. перан. Выканаўца чужой волі, паслугач, памагаты (кніжн.).

3. Спадарожнік планеты (спец.).

Месяц — с.

Зямлі.

4. Дзяржава, фармальна незалежная, а па сутнасці падпарадкаваная іншай, больш моцнай дзяржаве.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Spíeßgeselle m -n, -n саўдзе́льнік, памага́ты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

poplecznik

м.

1. памагаты;

2. прыхільнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

прыспе́шнік, ‑а, м.

Разм. Заўзяты саўдзельнік, памагаты. Можа яшчэ паспеем захапіць каго з супрацоўнікаў СД і іх прыспешнікаў — нацыяналістаў. Новікаў. Адшукаліся крывавыя прыспешнікі крывавых катаў. Лужанін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паўпа́нак, ‑нка, м.

Разм. іран. Той, хто лічыць сябе панам, паводзіць сябе як пан, не маючы на тое падстаў; панскі памагаты. Камандаваў слугамі не пан, а паўпанкі — аконам, цівун, стараста, гайдукі. Якімовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)