podkopywać

незак. падкопваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

undermine [ˌʌndəˈmaɪn] v.

1. падко́пваць, рабі́ць падко́п

2. падмыва́ць (берагі)

3. падрыва́ць (рэпутацыю, здароўе)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

подрыва́ть​II несов. (к подры́ть) падко́пваць; (рылом — о животных) падрыва́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

unterwühlen vt падко́пваць; перан. падрыва́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ру́тэр

(англ. rooter, ад root = падкопваць)

машына для раздраблення камяністых і цвёрдых грунтоў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

áufhacken vt

1) падко́пваць, рыхлі́ць (матыкай)

2) рассяка́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

По́ркаць ’тыкаць, пароць’ (ТСБМ, Нас., Шат.), ’калупаць’, ’рыць, рыцца’ (Янк. 3., Нас.; брасл., Сл. ПЗБ), ’ныраць’ (ельск., Мат. Гом.), ’падкопваць бульбу, не вырываючы націння’ (в.-дзв., Сл. ПЗБ). Імаверна, утворана з экспрэсіўным суфіксам ‑к‑ ад пораць, порацца (гл.), магчыма, аналагічнае да торкаць (гл.) ’капаць, калупаць, тыкаць’, параўн. гукапераймальныя варыянты *prk‑/*trk‑, для якіх зыходным падаецца семантычнае тлумачэнне Сноя (684) ’удар аб нешта цвёрдае’. Гл. по́ркацца.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

untergráben* vt

1) падко́пваць

2) перан. падрыва́ць, падто́чваць (што-н.), шко́дзіць (чаму-н.);

séine Gesúndheit ist ~ яго́ здаро́ўе пахісну́лася [падарва́на]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

MíneII f -, -n вайск. мі́на;

tréibende ~ дрэйфу́ючая мі́на;

~n wérfen* ста́віць мі́ны; перан. падко́пваць пад каго́-н., пад што-н.;

~n súchen [räumen] марск. тра́ліць;

Ánlegen von ~n міні́раванне; пастано́ўка мін

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

mine

I [maɪn]

pron.

1) мой

This book is mine — Гэ́тая кніга мая́

2) мае́ ро́дныя, мае́

me and mine — я і мае́

II [maɪn]

1.

n.

1) капа́льня f. (ву́галю, зо́лата, со́лі); рудні́к -а́ m., ша́хта f.

2) пакла́ды pl., радо́вішча n, (руды́, со́лі і пад.)

3) бага́тая крыні́ца інфарма́цыі

4) мі́на f.

2.

v.i.

1) капа́ць капа́льню

2) здабыва́ць (руду́, ву́галь і да т.п. у капа́льні)

3) працава́ць у капа́льні

4)

а) падко́пваць, рабі́ць падзе́мны ход або́ падко́п

б) ста́віць мі́ны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)