туля́га, -і, ДМ -у, Т -ам, м., ДМ -ля́зе, Т -ай (-аю), ж., мн. -і, -ля́г.

1. Чалавек, які туляецца, пазбягае сустрэч; бадзяга.

2. Баязлівец, нерашучы чалавек (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

кункта́тар

(лац. cunctator)

перан. марудны, нерашучы чалавек.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

inconclusive [ˌɪnkənˈklu:sɪv] adj. неперакана́ўчы, нерашу́чы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

irresolute [ɪrˈrezəlu:t] adj. fml нерашу́чы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

waverer [ˈweɪvərə] n. нерашу́чы чалаве́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

мару́длівы lángsam; zögernd, záudernd (нерашучы)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

АНРЫО́ ((Hanriot) Франсуа) (1761—28.7.1794),

дзеяч франц. рэвалюцыі 18 ст., якабінец. Актыўны ўдзельнік паўстання 10.8.1792, якое скінула манархію. З мая 1793 начальнік Парыжскай нац. гвардыі, адзін з кіраўнікоў паўстання 31.5—2.6.1793, што прывяло да ўстанаўлення якабінскай дыктатуры. У час тэрмідарыянскага перавароту (27.7.1794) быў нерашучы ў арганізацыі супраціўлення. Пакараны смерцю тэрмідарыянцамі разам з М.Рабесп’ерам.

т. 1, с. 375

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

únentschlossen a нерашу́чы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

únschlüssig a нерашу́чы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

hesitant [ˈhezɪtənt] adj. нерашу́чы, няўпэ́ўнены, які́ сумняваецца/вага́ецца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)