unintentional [ˌʌnɪnˈtenʃnəl] adj. (in) ненаўмы́сны, міжво́льны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

niezamierzony

ненаўмысны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

nieumyślny

ненаўмысны, няўмысны; выпадковы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

unintentional

[,ʌnɪnˈtenʃənəl]

adj.

міжво́льны; ненаўмы́сны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АВАРЫ́ЙНЫ ВЫ́КІД у экалогіі,

ненаўмысны выкід забруджвальных рэчываў у прыроднае асяроддзе пры аварыях на прамысл. прадпрыемствах, ачышчальных збудаваннях і інш. тэхн. сістэмах. Па характары блізкі да залпавага выкіду. Можа ствараць небяспечныя рэгіянальныя экалагічныя сітуацыі (катастрофа на Чарнобыльскай АЭС, аварыі трубаправодаў, буйных нафтаналіўных танкераў), часцей выклікае лакальнае забруджванне. Вынікам аварыйнага выкіду з Чарнобыльскай АЭС было суцэльнае і плямістае забруджванне земляў Беларусі, Украіны і далёкіх тэрыторый.

т. 1, с. 60

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

involuntary [ɪnˈvɒləntri] adj.

1. вы́мушаны, неахво́тны

2. выпадко́вы

3. ненаўмы́сны

4. міжво́льны; мімаво́льны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

unpremeditated [ˌʌnpri:ˈmedɪteɪtɪd] adj., fml ненаўмы́сны, не абду́маны ране́й;

an unpremeditated murder law ненаўмы́снае забо́йства

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

неча́янный

1. (неожиданный) нечака́ны, неспадзява́ны; (внезапный) рапто́ўны;

неча́янный гость нечака́ны (неспадзява́ны) го́сць;

неча́янная ра́дость нечака́ная (неспадзява́ная) ра́дасць;

2. (неумышленный) ненаўмы́сны; (случайный) выпадко́вы;

неча́янный вы́стрел ненаўмы́сны (выпадко́вы) стрэ́л.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

inadvertent

[,ɪnədˈvɜ:rtənt]

adj.

1) ненаўмы́сны; выпадко́вы

2) няўва́жны, нядба́йны; неасьцяро́жны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

unwitting

[ʌnˈwɪtɪŋ]

adj.

нясьве́дамы, ненаўмы́сны

an unwitting insult — ненаўмы́сная зьнява́га

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)