марыхуа́на, ‑ы, ж.

Наркотык, які здабываецца з індыйскіх канапель.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нарко́тыкі, -аў, адз. нарко́тык, -у, м.

Моцнадзейнае рэчыва (расліннага і сінтэтычнага паходжання), якое выклікае ўзбуджэнне, галюцынацыі, санлівасць і паралізуе дзейнасць цэнтральнай нервовай сістэмы.

|| прым. наркаты́чны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

План (наркотык) 7/403

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

narkotyk, ~u

м. наркотык

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

LSD = Lysergsäurediäthylamid – ЛСД (наркотык)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ráuschgift n -s, -e нарко́тык

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

наркаты́чны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да наркотыка (у 1 знач.); які ўтрымлівае наркотык. Наркатычнае рэчыва.

2. Выкліканы наркотыкам (у 1 знач.). Наркатычны стан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

drug

[drʌg]

1.

n.

1) лек -у m.

2) нарко́тык -у m.

2.

v.t.

1) дава́ць нарко́тык

2) усыпа́ць нарко́тык у е́жу

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

нарко́з, ‑у, м.

1. Штучна выкліканы сон са стратай прытомнасці і болевай адчувальнасці. Даць наркоз. Рабіць аперацыю пад наркозам.

2. Разм. Тое, што і наркотык (у 1 знач.).

[Грэч. nárk ōsis — аняменне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

cannabis [ˈkænəbɪs] n.

1. bot. кано́плі

2. нарко́тык з інды́йскіх канапе́ль/кано́пляў

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)