прока́ливаться

1. (закаливаться) гартава́цца;

2. (накаливаться) разг. награва́цца, напяка́цца, напа́львацца; см. прокали́ться;

3. страд. гартава́цца, награва́цца, напяка́цца, напа́львацца; см. прока́ливать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

подка́ливаться

1. падгарто́ўвацца;

2. (дополнительно) напа́львацца, награва́цца;

3. (об орехах и т. п.) падпра́жвацца; см. подкали́ться;

4. страд. падгарто́ўвацца; напа́львацца, награва́цца; падпра́жвацца; см. подка́ливать.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

áufglühen vi (s)

1) запала́ць, напа́львацца

2) загарэ́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ната́пливаться​I несов., возвр., страд. (о печи) напа́львацца; (о комнате) нацяпля́цца, наце́плівацца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выжа́риваться

1. (палиться на жару) выпа́львацца, напа́львацца;

2. (о кушаньях) выпяка́цца; (о мясе) высма́жвацца; (о сале) высква́рвацца; см. вы́жариться;

3. страд. выпа́львацца, напа́львацца; выпяка́цца; высма́жвацца; высква́рвацца; см. выжа́ривать.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

erglühen vi (s)

1) напа́львацца

2) пачырване́ць;

vor Scham ~ пачырване́ць ад со́раму

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

héizen

1. vt палі́ць, ацяпля́ць

2. vi напа́львацца

3. ~, sich ацяпля́цца, апа́львацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

нажа́риваться

1. напа́львацца, напяка́цца; награва́цца; см. нажа́риться;

2. страд. напяка́цца; насма́жвацца; насква́рвацца; напра́жвацца, напрэ́жвацца; см. нажа́ривать​ 1;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Жу́раць ’прыгараць, абвуглівацца’ (Шат.), журэ́ць ’тлець, слаба гарэць’ (Сл. паўн.-зах.). Чэш. žírati ’распальвацца’, žířeti, žířiti ’напальвацца, гарэць’, балг. жу̀равам, жу̀рна ’моцна запякаць’, дыял. журя ’пячы, жарыць, парыць’, журѐя вянуць, сохнуць’, жу̀ре ’моцна паліць’. БЕР (1, 561) этымалагізуе журя без уліку іншаслав. паралелей як кантамінацыю жа̀ря і горя̀. Махэк₂ (722) тлумачыць žířeti як форму з чаргаваннем галоснага да žár. Супрун (Бюлетин за съпоставително изследване на български език с други езици, 1976, 5, 74–76) звязвае жураць з укр. жевріти ’тлець, слаба гарэць’, якое Бузук (Записки іст.-філол. відділу ВУАН, 7–8, 1929) тлумачыў як перастаноўку з *жеравіти (параўн. ст.-слав. жеравиѥ ’вуголле’), а Ільінскі (там жа, 21–22, 1930–1931) звязваў з і.-е. *gʼeu̯er‑ ’палаць’. Па фанетычных прычынах апошняе дало б з‑, а не ж-. Для прасл. žur‑ ’тлець’ і.-е. адпаведнік можа быць толькі *geur‑. У Покарнага (1, 399) ёсць корань *g(e)u‑lo‑ ’жар; тлеючае вуголле’, адкуль герм. словы для вуголля (ням. Kohle, англ. coal), ірл. gúal ’вугаль’. Паводле Покарнага, арм. krak ’агонь, тлеючае вуголле’ адлюстроўвае суфікс ‑r‑ замест ‑l‑ (пра функцыянальную адпаведнасць l — r Бенвяніст, Индоевр., 65) : *geu‑r‑ ’жар’ (гл. іншыя супастаўленні, Ачаран, 2, 678). Да гэтага *geur‑ узыходзіць і слав. žur‑, прадстаўленае ў жураць. Гл. жуляць, журыцца, жэўрэць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)