назнача́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да назначыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

назна́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад назначыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пераназна́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго.

Назначыць нанава. Пераназначыць дзяжурнага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

занара́дзіць, ‑раджу, ‑радзіш, ‑радзіць; зак., што.

Выдзеліць, назначыць па нараду. Занарадзіць матэрыялы для будаўніцтва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

time limit [ˈtaɪmˌlɪmɪt] n. рэгла́мент; апо́шні тэ́рмін;

set a time limit назна́чыць апо́шні тэ́рмін

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

successor [səkˈsesə] n. спа́дчыннік, спадкае́мец; спадкае́мніца; перае́мнік; насту́пнік (у справе);

appoint a worthy successor назна́чыць дасто́йнага перае́мніка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

акрэдытава́ць, -ту́ю, -ту́еш, -ту́е; -ту́й; -тава́ны; зак. і незак., каго-што (спец.).

Назначыць, накіраваць каго-н. прадстаўніком пры замежным урадзе, пасольстве, у міжнароднай арганізацыі, прэс-цэнтры.

А. у якасці пасла.

Акрэдытаваныя журналісты.

|| наз. акрэдытава́нне, -я, н. і акрэдыта́цыя, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

по́слух, -у, м.

1. Пакорнасць, паслушэнства.

Трымаць дзяцей у послуху.

2. У манастырах: абавязак, ускладзены на кожнага манаха, а таксама спецыяльная работа, што прызначаецца за які-н. грэх, правіннасць.

Назначыць каму-н. п.

3. Чутка, пагалоска.

Пусціць па вёсцы п.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Прызна́чыць, прызнача́ць ’загадзя намеціць’, ’назначыць; устанавіць’, ’намеціць, зрабіць метку’ (Нас., Байк. і Некр., ТСБМ, ПСл), ’адпусціць (сродкі)’ (ашм., Сл. ПЗБ). Прыставачна-суфіксальнае ўтварэнне ад знак (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Нацурыць ’намеціць, назначыць’ (Шпіл.). Відаць, ад цур ’чур’, параўн. кураць ’крычаць чур! або чур у месці! пры знаходках, якая ў такім выпадку належыць таму, хто першы яе зачураў (г. зн. адзначыў)’ (Нас.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)