залютава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак.

Пачаць лютаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

неи́стовствовать несов. шале́ць, вар’ява́цца; (свирепствовать) лютава́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ЛА́БУ,

у акадскай міфалогіі леў-пачвара. Паводле міфа Л., якога намаляваў на небе бог Энліль, ажыў і пачаў лютаваць на зямлі, але быў пераможаны богам-воінам Цішпакам.

т. 9, с. 83

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

зве́рстваваць, ‑ствую, ‑ствуеш, ‑ствуе; незак.

Абыходзіцца крайне жорстка з кім‑н.; лютаваць. Ворагі зверствуюць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

rampage​1 [ˈræmpeɪdʒ] n. разгу́л, буя́нства;

go on the rampage шале́ць, лютава́ць; вар’ява́цца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

brutalize

[ˈbru:təlaɪz]

1.

v.t.

зьдзе́квацца

2.

v.i.

лю́таваць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

srożyć się

незак. лютаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Залютава́ць ’запаяць’ (Сл. паўн.-зах.). Укр. залютувати ’тс’ (Грынч.). Утворана ад *лютаваць з прэфіксам за‑. Лютаваць (варыянт літаваць) ’паяць’ < польск. lutować ’тс’ < с.-в.-ням. loeten, ням. löten ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wüten vi лютава́ць, бушава́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

зло́бствовать несов. зло́снічаць; (злиться) злава́ць, злава́цца; лютава́ць;

враг зло́бствует во́раг люту́е.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)