зла... (гл. зло...).

Першая састаўная частка складаных слоў; ужываецца замест «зло...», калі націск у другой частцы падае на першы склад, напрыклад: злапомны, зламысны, злаякасны, зларадны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

*Ліхамы́слы, ліхамы́слый ’зламысны’ (Яруш.), рус. (Мард. АССР) лихомы́сный ’які наносіць шкоду, страты’. Прасл. lixomyslьnъjь (Трубачоў, Эт. сл., 15, 94). Да лі́ха і мы́сліць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Rúfmord m -es юрыд. дыскрэдыта́цыя, (зламы́сны) паклёп

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

куслі́вы, ‑ая, ‑ае.

Разм. Які мае здольнасць кусацца, джаліць (пра жывёл, насякомых). Ку слівы сабака. Куслівыя пчолы. // Пякучы (пра расліны). Куслівая крапіва. // перан. Які мае здольнасць дапячы, даняць чым‑н.; шкодны, зламысны. Куслівы чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

fraudulent

[ˈfrɔdʒələnt]

adj.

1) круце́льскі, ашука́нскі, махля́рскі

2) зламы́сны, зло́сьніцкі, падма́нны

a fraudulent offer — зламы́сная прапано́ва

fraudulent gains — прыбы́ткі, здабы́тыя ашука́нствам

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wicked​2 [ˈwɪkɪd] adj.

1. дрэ́нны; злы, ліхі́, грэ́шны;

wicked designs кава́рныя заду́мы;

wicked climate ця́жкі клі́мат

2. небяспе́чны; шко́дны, зламы́сны;

a wicked blow уда́р у спі́ну;

a wicked sense of humour зласлі́вы гу́мар

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зло́сны

1. böse, bösartig, bóshaft;

2. (пра жывёл) bíssig, scharf;

зло́сны саба́ка bíssiger [schárfer] Hund;

быць зло́сным на каго-н. (mit) j-m zürnen, auf j-n [mit j-m] böse sein, wütend sein (auf, über A);

3. (бязлітасны) únbarmherzig, schónungslos, gráusam;

4. (зламысны) böswillig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зло́сны, ‑ая, ‑ае.

1. Поўны злосці, варожасці, нядобразычлівасці. Злосны чалавек. □ — Ну, а чаму ж ты такая вось? — Якая? — Ды злосная. Проста дакрануцца нельга да цябе. А яшчэ кажаш, што не злуеш. Галавач. Палкоўнік, злосны і зняможаны, адкінуўся на падушку, з пакутніцкім выглядам заплюшчыў вочы. Чорны. // Несправядлівы, прадузяты. Хлуснёй імкнуўся злосны крытык ад свету праўду ўсю закрыць. Дубоўка. // Які выражае злосць. Хама Хаміч пасвяціў у кабінку. Там сядзеў мужчына і пазіраў на яго злоснымі вачамі. Корбан. І тут жа твар.. [Касі] стаў суровы і злосны. Скрыган. // Прасякнуты злосцю, нядобразычлівасцю. Жвір гаварыў нешта яшчэ, але Косця не слухаў, нейкая злосная думка заглушала ўсё. Адамчык. — Я напісала яму злоснае пісьмо. Шамякін.

2. Сярдзіты, куслівы, злы (пра жывёл). [Галя] ужо ўзялася за клямку, як раптам падумала: «А што, калі там злосны сабака, як Дальма ў дзядзькі Захара». Арабей.

3. Бязлітасны, жорсткі. [Бушмар] пайшоў, але злосная трывога не пакідала яго. Чорны. // перан. Моцны, люты (пра мароз, вецер і пад.). За сялом, за пералескам Злосны вецер свішча, — Там спраўляе завіруха У палях ігрышча. Русак.

4. Свядома нядобрасумленны; зламысны. Злосны злачынец. □ Злосны шкоднік быў раскрыты — Заатэхнік той стары. Броўка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

übel

1. a дрэ́нны, ке́пскі, благі́;

mir ist ~ мне мло́сна, мяне́ ну́дзіць;

~ geláunt не ў гумо́ры, не ў (до́брым) настро́і;

~ gesínnt варо́жа настро́ены, зламы́сны;

~ láunig не ў гумо́ры, без настро́ю;

~ néhmen* vt (D) крыўдава́ць, крыўдзіцца за што-н. (на каго-н.);

~ ríechend смярдзю́чы, смуро́дны;

~ wóllen vi (D) быць нядобразычлі́вым (да каго-н.), жада́ць зла (каму-н.);

~ wóllend незычлі́вы

2. adv дрэ́нна, ке́пска; бла́га;

es steht ~ mit ihm [um ihn] яго́ спра́вы дрэ́нныя;

wohl óder ~ хо́чаш не хо́чаш

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)