Líppenstift m -(e)s, -e губна́я пама́да

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Rouge [ru:ʒ] n -s, -s румя́ны, губна́я пама́да

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

зу́бна-губны́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. зу́бна-губны́ зу́бна-губна́я зу́бна-губно́е зу́бна-губны́я
Р. зу́бна-губно́га зу́бна-губно́й
зу́бна-губно́е		 зу́бна-губно́га зу́бна-губны́х
Д. зу́бна-губно́му зу́бна-губно́й зу́бна-губно́му зу́бна-губны́м
В. зу́бна-губны́ (неадуш.)
зу́бна-губно́га (адуш.)		 зу́бна-губну́ю зу́бна-губно́е зу́бна-губны́я (неадуш.)
зу́бна-губны́х (адуш.)
Т. зу́бна-губны́м зу́бна-губно́й
зу́бна-губно́ю		 зу́бна-губны́м зу́бна-губны́мі
М. зу́бна-губны́м зу́бна-губно́й зу́бна-губны́м зу́бна-губны́х

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

pomadka

ж.

1. губная памада;

2. памадка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

гу́бна-губны́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. гу́бна-губны́ гу́бна-губна́я гу́бна-губно́е гу́бна-губны́я
Р. гу́бна-губно́га гу́бна-губно́й
гу́бна-губно́е		 гу́бна-губно́га гу́бна-губны́х
Д. гу́бна-губно́му гу́бна-губно́й гу́бна-губно́му гу́бна-губны́м
В. гу́бна-губны́ (неадуш.)
гу́бна-губно́га (адуш.)		 гу́бна-губну́ю гу́бна-губно́е гу́бна-губны́я (неадуш.)
гу́бна-губны́х (адуш.)
Т. гу́бна-губны́м гу́бна-губно́й
гу́бна-губно́ю		 гу́бна-губны́м гу́бна-губны́мі
М. гу́бна-губны́м гу́бна-губно́й гу́бна-губны́м гу́бна-губны́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

губны́ ​1, ‑ая, ‑ое.

1. Які мае адносіны да губы ​1. Губныя мышцы. // Прызначаны для губ. Губная памада.

2. Які вымаўляецца пры ўдзеле губ; лабіяльны (пра гукі). Губныя зычныя.

•••

Губны гармонік гл. гармонік.

губны́ ​2, ‑ая, ‑ое.

Гіст. Які мае адносіны да губы ​3. Губны стараста.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гармо́нік м.

1. гармо́ника ж.; гармо́шка ж., гармо́нь ж.;

2.: ~кам гармо́шкой; гармо́никой;

бо́ты ~кам — сапоги́ гармо́шкой (гармо́никой);

○ губны́ г. — губна́я гармо́ника (гармо́шка)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

губны́

1. Líppen-;

губна́я пама́да Líppenstift m -(e)s, -e;

2. лінгв. labiál;

губны́ гук Líppenlaut m -(e)s, -e, Labiál m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

АРТЫКУЛЯ́ЦЫЯ (ад лад. articulo расчляняю),

1) у мовазнаўстве — работа органаў мовы (губ, языка, мяккага паднябення, галасавых звязак), з дапамогай якіх утвараюцца гукі мовы. Сукупнасць артыкуляцыі складае артыкуляцыйную базу мовы. Правільнае (без акцэнту) вымаўленне слоў чужой мовы патрабуе засваення яе артыкуляцыйнай базы. Паводле ступені выразнасці маўлення ацэньваюць якасць вымаўлення асобных людзей (пры адборы дыктараў, чытальнікаў, акцёраў і інш.) і каналаў сувязі.

У бел. артыкуляцыйнай базе пераважаюць артыкуляцыі з высокім становішчам языка, апусканнем да ніжніх зубоў кончыка языка пры вымаўленні мяккіх зычных «дз’», «ц’» (дзеканне-цеканне), а таксама «з’», «с’», «н’», «л’», ад чаго яны робяцца мякчэйшыя за, напр., адпаведныя рус. гукі. Спецыфічна бел. асаблівасці: губна-губная артыкуляцыя пры вымаўленні «в» пасля галосных і перад «у», «о»; працяжнае вымаўленне «г»; наяўнасць значнай колькасці змычна-шчыліннай артыкуляцыі («дж», «дз», «ч», «ц», «ц’», «дз’»). Артыкуляцыя суседніх гукаў накладваюцца і прыстасоўваюцца адна да адной (акамадацыя).

2) У музыцы — спосаб выканання паслядоўнасці гукаў голасам або на муз. інструменце. Вызначаецца злітнасцю або расчлянёнасцю. Асн. віды артыкуляцыі — легата і стаката. Іх разнавіднасці адрозніваюцца ступенню выразнасці і характарам выканання. Існуюць блізкія паміж сабою партамента і глісанда (лёгкае слізганне ад аднаго гуку да другога) і інш. Тэхнічна артыкуляцыя звязана з рознымі прыёмамі руху рукі, націску пальцаў, вядзення смычка або плектра, у спевах — са спосабам карыстання галасавым апаратам.

А.​І.​Падлужны (мовазнаўства).

т. 1, с. 507

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

kredka

ж.

1. крэйда;

2. пастэль; пастэльны аловак;

kredka do brwi — аловак для броваў;

kredka do warg — губная памада

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)