ábfüttern vt адко́рмліваць, выко́рмліваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

odkarmiać

незак. адкормліваць, выкормліваць;

odkarmiać dziecko — выкормліваць дзіця;

odkarmiać woła — адкормліваць вала

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

áuffüttern vt выко́рмліваць; выгадо́ўваць; адко́рмліваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

выко́рмлівацца несов., страд.

1. выка́рмливаться, вска́рмливаться;

2. отка́рмливаться;

1, 2 см. выко́рмліваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вска́рмливать несов.

1. (выкармливать) выко́рмліваць;

2. (воспитывать, выращивать) выгадо́ўваць, гадава́ць, узгадо́ўваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

päppeln vi разм.

1) кармі́ць, уска́рмліваць выко́рмліваць (з ласкай – дзіця, звераня, хворага)

2) пе́сціць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

plump​2 [plʌmp] v.

1. выко́рмліваць; выгадо́ўваць;

They plump fowls for sale. Яны выкормліваюць птушку на продаж.

2. рабі́ць пу́хлым, акру́глым;

plump up the pillows узбіва́ць паду́шкі

3. таўсце́ць, паўне́ць;

She has plumped out. Яна распаўнела.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

кармі́ць, кармлю́, ко́рміш, ко́рміць; ко́рмлены; незак., каго (што).

1. чым і без дап. Даваць ежу, корм.

К. дзіця.

Пара к. карову.

2. Выкормліваць дзіця сваім малаком.

К. немаўля.

3. перан. Забяспечваць неабходным для пражыцця, утрымліваць.

К. сірот.

◊

Карміць абяцанкамі — абяцаць зрабіць што-н., але не выканаць.

|| зак. накармі́ць, -кармлю́, -ко́рміш, -ко́рміць; -ко́рмлены (да 1 і 2 знач.), пакармі́ць, -кармлю́, -ко́рміш, -ко́рміць; -ко́рмлены (да 1 і 2 знач.), пракармі́ць, -кармлю́, -ко́рміш, -ко́рміць; -ко́рмлены (да 3 знач.); наз. прако́рм, -у, м. (да 3 знач.) і пракармле́нне, -я, н. (да 3 знач.).

|| наз. кармле́нне, -я, н. (да 1 і 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

tuczyć

tuczy|ć

незак. адкормліваць, выкормліваць;

czekolada tuczyć — ад шакаладу таўсцеюць;

kradzione nie tuczyć — ад крадзенага не пасыцееш; чужое дабро вылазіць праз рабро

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

паі́ць, паю, поіш, поіць; заг. паі; незак., каго-што.

1. Даваць піць каму‑н. Жанчына нахіляецца, набірае ў прыгаршчы ваду, поіць хлопчыка і дзяўчынку. Гамолка. На момант заціхае бою гром, І маці хлеб байцам выносіць спешна І поіць іх ля весніц малаком. Лойка. // Даваць піць спіртныя напіткі, частаваць імі. Хлопцы недзе пілі і паілі музыканта. Адамчык. // Выкормліваць малаком (пра маладых свойскіх жывёл).

2. перан. Насычаць вільгаццю, вадой. Усходы набіралі рост і сілу, Дажджы і росы іх паілі, Як маткі малаком сваіх дзяцей. Пушча. Летняе сонца.. варыла святло і цеплыню, навальнічныя дажджы шчодра паілі глебу. Хадкевіч. // Забяспечваць, папаўняць чым‑н. Возера паілі крыніцы, яны, відаць, нябачна білі з дна, таму вада была такая празрыстая і мала награвалася. Навуменка.

•••

Паіць і карміць каго — мець каго‑н. на поўным утрыманні.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)