feud

I [fju:d]

1.

n.

1) варо́жасьць (до́ўгая сьмяро́тная)

2) сва́рка f.; няспы́нныя нелады́, змага́ньне

2.

v.i.

сьмяро́тна варагава́ць

II [fju:d]

n.

лен -у m., фэўда́льнае ўлада́ньне, фэўда́льны маёнтак

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Féhde f -, -en варо́жасць; спрэ́чка, зва́дка;

mit j-m in ~ líegen* варагава́ць з кім-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

hádern vi высок. спрача́цца, свары́цца, варагава́ць;

mit dem Schícksal ~ нарака́ць на лёс;

mit sich ~ быць не ў лада́х [не ла́дзіць] з са́бой

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ваява́ць, ваюю, ваюеш, ваюе; незак.

1. Весці вайну супроць каго‑н. Ваяваць да перамогі. // Прымаць удзел у вайне. У імперыялістычную вайну Васіль Хамутоўскі ваяваў з Грыбоўскім у адной часці, жыў у адным акопе. Курто. Брэсцкая зямля ашаламіла разбэшчаных захопнікаў: ваявалі жывыя і мёртвыя, руіны стралялі ва ўпор. «Звязда».

2. перан.; з кім-чым. Змагацца, імкнуцца пераадолець што‑н.; дамагацца ажыццяўлення чаго‑н. З першых жа дзён Максіму прыйшлося ваяваць з сялянскаю кансерватыўнасцю, з неарганізаванасцю клінкоўскіх хлопцаў. Колас. Здалося, што машына пайшла трошкі лягчэй: некалькі кіламетраў можна праехаць, а там зноў прыйдзецца ваяваць са снегам. Кулакоўскі. Ваяваць за якасць работы з механізатарамі .. Ўладзіміру Верамейчыку давялося ўсё лета. Дуброўскі.

3. Разм. Сварыцца; варагаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)