альт

(іт. alto, ад лац. altus = высокі)

1) нізкі дзіцячы або жаночы голас, а таксама спявак (спявачка) з такім голасам;

2) смычковы інструмент, сярэдні паміж скрыпкай і віяланчэллю;

3) другая па вышыні партыя шматгалосага музычнага твора.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

alto [ˈæltəʊ] n. (pl. -os) mus.

1. кантра́льта; альт (голас)

2. альт (музычны інструмент)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

мандо́ла, ‑ы, ж.

Разнавіднасць мандаліны — мандаліна-альт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

viola​1 [viˈəʊlə] n. mus. альт

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

віёла, ‑ы, ж.

1. Смычковы чатырохструнны музычны інструмент; альт.

2. У Заходняй Еўропе 15–18 стст. — звычайна шасціструнны музычны інструмент шырокага дыяпазону.

[Іт. viola.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

альты́ст

(ад альт)

музыкант, які іграе на альце.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

altówka

муз. альт (інструмент)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

alt

[ælt]

adj., Mus.

альт -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

viola

[viˈoʊlə]

n.

альт -а m. (музы́чны інструмэ́нт)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

alcistka

ж. альт (жаночы голас)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)