spend a lot of mo ney on clothes тра́ціць шмат гро́шай на адзе́нне
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
dress1[dres]n.
1. адзе́нне, адзе́жа, во́пратка
2. суке́нка;
an evening dress вячэ́рняя суке́нка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ПУ́РПУР (ад лац. purpura пурпурная куклянка, пурпурны колер) антычны, прыродны чырванавата-фіялетавы фарбавальнік. Утрымліваецца ў выдзяленнях гіпабранхіяльных залоз марскіх бруханогіх малюскаў—іглянак, або пурпурных куклянак, напр., балінус, або мурэкс, брандарыс (Bolinus brandaris, або Murex brandaris). Па хім. прыродзе — вытворнае прыроднага фарбавальніка індыга.
Вядомы каля 1600 г. да н.э. (Стараж. Егіпет, Фінікія). Выкарыстоўваўся для афарбоўкі тканін, а таксама ў жывапісе, касметыцы і інш. У стараж. Рыме афарбаваная П. адзежа была адметнай адзнакай вышэйшых пасад.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ліўрэ́я
(фр. livrée)
форменная, звычайна вышытая галунамі адзежа для швейцараў, лакеяў і інш.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
валасні́ца, ‑ы, ж.
Уст. Грубая валасяная (шарсцяная) адзежа, якую надзявалі на голае цела пустэльнікі-манахі ў знак пакоры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ро́ба
1.уст.адзе́жа, -жы ж.;
2.спец. ро́ба, -бы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Адзе́цца ’справіць адзежу’, адзетак ’адзежа, вопратка’ (БРС, КЭС), адзетак, магчыма, пад уплывам абутак (абуць: абутак — адзець: адзетак) да дзець (гл.). Параўн. адзежа.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пе́плум, ‑а, м.
Верхняя адзежа старажытных грачанак і рымлянак з лёгкай тканіны ў зборкі, без рукавоў, якая надзявалася на туніку.
[Лац. peplum.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
І́нчыма ’стары шынель і наогул усякая старая адзежа’ (Шпіл.). Відаць, форма р. скл. назоўніка айчым (гл.), часткова перааформленая фанетычна ў пачатку слова. Першапачатковае значэнне ’адзежа, якая належыць айчыму’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ліўрэ́я, ‑і, ж.
Форменная, звычайна расшытая галунамі адзежа для швейцараў, лакеяў, фурманаў. [Лакей] сядзеў цяпер не ў ліўрэі, а ў звычайным пінжаку.Мехаў.
[Фр. livrée.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
