1.звычайнамн. (я́гадзіцы, ‑дзіц). Задняя мясістая частка тулава чалавека, на якую садзяцца; сядалішча.
2. Палавіна гэтай часткі тулава ў форме паўшар’я.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
inch
[ɪntʃ]
n.
1) ца́ля f. (2,54 см)
2) ве́льмі мала́я ча́стка, велічыня́
•
- by inches
- inch by inch
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
keystone
[ˈki:stoʊn]
n.
1) наро́жны ка́мень
2)
а) асно́ва f., найважне́йшая ча́стка чаго́-н.
б) істо́тны, гало́ўны пры́нцып
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
midland
[ˈmɪdlənd]1.
n.
сярэ́дняя ча́стка краі́ны
2.
adj.
1) у сярэ́дняй ча́стцы краі́ны
2) абкру́жаны су́шай, міжзе́мны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
forearm
I[ˈfɔrɑ:rm]
n.
перадпле́чча n. (ча́стка рукі ад ло́кця да кі́сьці)
II[fɔrˈɑ:rm]
v.t.
узбро́йвацца за́гадзя, рыхтава́цца за́гадзя
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
сарцаві́на, ‑ы, ж.
1. Унутраная частка сцябла (ствала) або кораня раслін. Ссеклі злыдні дзіва-дрэва, Сэрца вынялі з яго, Каб не чулі болей спеву Найдзіўнейшага таго, А дубок без сарцавіны Злосна кінулі на дол.Колас.Дзесяць год! За гэты тэрмін дрэва Дзесяць раз убор зялёны зменіць, Дзесяць пакаленняў салаўіных Выкалыша на сваіх галінах, Дзесяць залатых кругоў адложыць, Як пярсцёнкаў, каля сарцавіны.Танк.// Унутраная накрытая абалонкай частка плода. Сарцавіна яблыка.
2. Сярэдняя частка, сярэдзіна чаго‑н. Хрусне, расколецца [камень] Напалавіну, — Блісне слязінкай Слюда сарцавіны...Лойка.//перан. Аснова, сутнасць чаго‑н.; асяродак. [Наталля Іванаўна:] — Ты [Валера] ва ўсім старайся асяродак разгледзець, сарцавіну.Місько.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зад, ‑а, М ‑дзе; мн. зады, ‑оў; м.
1. Задняя частка чаго‑н.; проціл. перад. На крутым павароце зад матацыкла занесла.Б. Стральцоў.Адна хата стаяла задам у вокны другой.Чорны.// Задняя частка тулава жывёлы. [У вепра] доўгая вузкая галава з вялікім лычам.., вострая гарбатая спіна з высокім загрыўкам і вузкім задам.В. Вольскі.//Разм.Частка цела чалавека ніжэй спіны. [Кравец] быў гарбаты без гарба не ад роду: малым быўшы, зваліўся, накольнік, з вішні і ўбіў, як кажуць, ногі ў зад, не вырас.Брыль.
2.толькімн. (зады́, ‑оў). Разм. Тое, што раней вывучана або ўсім вядома. Паўтараць зады.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
2. Апора для спіны ў крэсла, канапы, лавы і пад. Спінкі сядзенняў у аўтобусе. □ Схіліўшы цяжкую галаву на ўзорыстую спінку чыгункай лаўкі, Крысціна задрамала.Васілевіч.— Тата, — рашуча сказала Мая, — ты купі мне ў горадзе саначкі, такія маленькія, са спінкай. Добра?Краўчанка.
3.Частка адзення, якая закрывае спіну.
4. Спінная частка рыбы, якая выразаецца для вялення або вэнджання. Спінка асятра.
5. Пра тыльны бок некаторых прадметаў. Спінка шафы.// Верхняя частка некаторых вузкіх прадметаў. Спінка брытвы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
папру́га, -і, ДМ -ру́зе, мн. -і, -ру́г, ж.
1. Раменны пояс або наогул пояс.
Падперазацца папругай.
2.Частка збруі для ўмацавання падсядзёлка на спіне каня.
|| памянш.папру́жка, -і, ДМ -жцы, мн. -і, -жак, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
каме́нны, -ая, -ае.
1.гл. камень.
2.перан. Нерухомы, застылы.
К. выраз твару.
3.перан. Нячулы, раўнадушны.
Каменнае сэрца.
4.Ужыв. як састаўная частка ў назвах некаторых раслін, матэрыялаў і пад. (спец.).
К. вугаль.
Каменная соль.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)