świecić się
незак. свяціцца;
świecić się przykładem — служыць прыкладам
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
АГУЛЬНАНАРО́ДНАЯ МО́ВА агульнавядомая, зразумелая ўсім носьбітам, шырокаўжывальная ў размоўнай паўсядзённай практыцы, не абмежаваная якімі-н. стылямі разнавіднасць нацыянальнай мовы. Бел. агульнанародная мова ўключае найб. ужывальныя моўныя сродкі (у першую чаргу лексічныя), пашырана на ўсёй тэр. Беларусі. У сучасным грамадстве ролю агульнанароднай мовы выконвае бел. літаратурная мова, якая служыць агульнанац. сродкам моўных зносін. Сучасная бел. літ. мова (асабліва яе размоўная разнавіднасць) як агульнанародная мова, у адрозненне ад тэрытарыяльных (дыялект) і сацыяльных (сацыяльны дыялект, арго) разнавіднасцяў, з’яўляецца зразумелай для ўсіх беларусаў і служыць сродкам моўнага адзінства нацыі.
А.А.Лукашанец.
т. 1, с. 88
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
спра́жка, -і, ДМ -жцы, мн. -і, -жак, ж.
Засцежка, што змацоўвае канцы чаго-н. (у вопратцы) і служыць упрыгажэннем.
Пояс з бліскучай спражкай.
|| прым. спра́жкавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прапускны́, -а́я, -о́е.
Які служыць для пропуску, праходу куды-н.
П. пункт. П. білет.
○
Прапускная здольнасць — магчымасць у вызначаны тэрмін абслужыць, перавезці каго-, што-н. у максімальнай колькасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прэцэдэ́нт, -у, М -нце, мн. -ы, -аў, м. (кніжн.).
Выпадак, які служыць прыкладам, апраўданнем для падобных выпадкаў у будучым.
Гэты ўчынак не мае прэцэдэнтаў у мінулым.
Павучальны п.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
абслужы́ць, ‑служу, ‑служыш, ‑служыць.
Зак. да абслугоўваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
межава́льны, ‑ая, ‑ае.
Які служыць для межавання.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыслужы́ць, ‑служу, ‑служыш, ‑служыць.
Зак. да прыслужваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спрынцо́вачны, ‑ая, ‑ае.
Які служыць для спрынцавання.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
По́слуга ’прыслуга, наймічка’ (Бяльк.), параўн. укр. послуга ’служба, паслуга’, польск. posługa ’выкананне задання гаспадара’ і ’служка, чэлядзь, прыслуга’, славац. posluhovaľ ’працаваць прыслугай, гувернанткай’, славен. poslužiti ’служыць, абслужыць’. Да служыць (гл.), як прыслуга ад прыслужваць. Няясным застаецца словаўтварэнне з націскной прыстаўкай по-.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)