наме́ р , ‑у, м.
Жаданне , замысел што‑н. зрабіць. Добры намер. Варожы намер. Здзейсніць свае намеры. □ [Лабановічу] ўспаміналіся першыя дні прыезду сюды, яго намеры і планы. Колас . [Мікола:] Не было ў мяне намеру крыўдзіць цябе. Крапіва .
•••
З намерам
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
смешнава́ та ,
1. Прысл. да смешнаваты.
2. безас. у знач. вык. , каму . Пра тое, што выклікае здзіўленне, жаданне смяяцца. Некаторыя камандзіры.. разумныя мальцы былі, а пачнуць яны меркаваць, дык мне спачатку смешнавата было на іхняе тыцканне пальцамі ў карту. Брыль .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Но́ раў ’характар; упарты характар з капрызамі’ (Нас. , Яруш. , Шат. , Бяльк. ), ’звычай’ (Нас. ), но́ роў ’нораў, звычка’ (ТС ), наро́ ў ’тс’ (Ян. ), ’нораў, натурлівасць’ (ТС ), ст.-бел. норовы (1562, Карскі, 1, 249), укр. но́ ров ’характар; прыхамаць, капрызы’, рус. но́ ров , на́ ров ’характар; жаданне ; прыступ да справы’, славац. , чэш. nrav ’характар, звычка; звычай’, ст.-чэш. nrav ’тс’, славен. nrȁv ’звычка, характар’, серб.-харв. на́ рав ’тс’, макед. нарав ’тс’, балг. нъра́ в , дыял. нара́ вие ’тс’, ц.-слав. нравъ . Прасл. *norvъ , роднаснае літ. nóras ’воля, жаданне ’, norė́ ti ’хацець’, грэч. νωρεῑ ’моц, сіла’; таго ж паходжання ст.-інд. nar‑ ’мужчына’, авест. nar ’тс’ і пад. (Фасмер , 3, 84; Бязлай , 2, 229).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
zrażać się
незак. do kogo/czego ў кім/чым жаданне ) да чаго
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
жадо́ ба , ‑ы.
Разм.
1. ж. Моцнае жаданне чаго‑н. Жадоба подзвігу. □ Як ні стараўся бацька, усё роўна ў нас у жадобу была крошка хлеба. «Беларусь» .
2. м. і ж. Скупы чалавек, скнара. [Віцька:] — Ого, спытацца! Скулу ты з яго возьмеш: жадоба. Быкаў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шту́ чка , ‑і, Д М ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Памянш.-ласк. да штука (у 2–4 знач.). — На, Сымоне, маеш штучку! Грай здаровы! — дзед сказаў. Колас . Вярталася.. жаданне — побач з сур’ёзнаю справай выкінуць нейкую штучку. Брыль .
•••
Тонкая штучка
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стра́ сны разм.
1. (пра чалавека ) lé idenschaftlich; hí tzig, hé ftig (гарачы ); fé urig (палкі ); begé istert, passioní ert (пра музыкантаў і г. д.
2. (жаданне é idenschaftlich, hé iß, glühend
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
вожделе́ ние ср.
1. (чувственное влечение) пажа́ длівасць, -ці ж. жада́ нне , -ння ср.
2. (сильное желание) жадо́ ба, -бы ж. е́ нне, -ння ср. (жадность) пра́ гнасць, -ці ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Begí er f Begí erde f о́ цнае) жада́ нне ; хці́ васць; стра́ сць, юр (nach D – да чаго-н. )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
unwidersté hlich , ú nwiderstehlicha
1) неадо́ льны (пра ўдар ), непахі́ сны (пра довад )
2) неадо́ льны (пра жаданне , цягу )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)