рама́нтык
(фр. romantique)
1) паслядоўнік рамантызму;
2) той, хто схільны да летуценнасці, да ідэалізацыі людзей і жыцця.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
транс-
(лац. trans = цераз)
першая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае «цераз», «за», «па той бок», «праз».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
унія́т
(ст.-польск. uniata, ад лац. unitas = аб’яднаны)
паслядоўнік царкоўнай уніі; той, хто прытрымліваецца грэка-каталіцкага веравызнання.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
фабрыка́нт
(лац. fabricans, -ntis = які стварае)
1) уладальнік фабрыкі;
2) перан. той, хто фабрыкуе, распаўсюджвае што-н.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
аранда́тар
(с.-лац. arrendator)
той, хто бярэ што-н. у арэнду.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
камерса́нт
(фр. commerçant, ад лац. commercium = гандаль)
той, хто займаецца камерцыяй.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
эскапі́ст
(англ. escapist, ад escape = бегчы, ратавацца)
той, хто прытрымліваецца эскапізму.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
Праважа́ты ’той, хто суправаджае каго-небудзь з мэтай аховы ці паказвае дарогу’, ’той, хто праводзіць на поезд, самалёт і пад.’ (ТСБМ). Новае запазычанне з рус. провожа́тый ’тс’ < провожа́ть ’праводзіць’; параўн. адаптаванае провожа́тор ’суправаджальнік’, паралельнае да провода́тор ’павадыр’ (ТС).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пакло́ннік, ‑а, м.
1. Той, хто пакланяецца каму‑н. як богу.
2. Той, хто з захапленнем, з павагай адносіцца да каго‑, чаго‑н. Паклоннік мастацтва. □ Выдатны рускі рэжысёр Усевалад Мейерхольд заўважыў неяк маладога паклонніка свайго таленту і запрасіў яго на работу ў тэатр. Рамановіч.
3. Той, хто праяўляе ў адносінах да дзяўчыны, жанчыны сваю сімпатыю. За букет кветак на развітанне мой дарожны паклоннік усё ж атрымаў мой адрас... Васілевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трудзя́га, ‑і, м.
Разм. Той, хто многа і шчыра працуе; працавік. [Пагранічнік], перш за ўсё, нястомны трудзяга, адзін з тых «вінцікаў», чыя ціхая праца .. вельмі часта губляецца ў громе і бляску. Брыль. Той мусіць загінуць, хто меч узнімае На голавы мірных трудзяг. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)