Прыста́вы толькі мн. ’вароты’ (лаг., Жд. 3). Дэрыват ад прыста́віць < ставіць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

зада́ча в разн. знач. зада́ча, -чы ж.;

ста́вить свое́й зада́чей ста́віць сваёй зада́чай;

очередна́я зада́ча чарго́вая зада́ча.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выдвига́ть несов.

1. высо́ўваць; (вытягивать — ещё) выця́гваць;

выдвига́ть я́щик из стола́ высо́ўваць (выця́гваць) шуфля́ду са стала́;

2. перен. (выделять) выстаўля́ць, ста́віць, высо́ўваць;

выдвига́ть вопро́с выстаўля́ць (ста́віць) пыта́нне;

3. перен. (предлагать к избранию) вылуча́ць;

выдвига́ть кандидату́ру вылуча́ць кандыдату́ру;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

camp​2 [kæmp] v. ста́віць, разбіва́ць пала́ткі; жыць у час вандрава́ння/адпачы́нку ў пала́тцы; размяшча́цца ла́герам

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

dock​2 [dɒk] v.

1. ста́віць у док; увахо́дзіць у док

2. стыкава́цца (пра касмічныя караблі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

hazard​2 [ˈhæzəd] v.

1. асме́львацца, адва́жвацца; асме́ліцца вы́казаць прапано́ву

2. fml рызыкава́ць, ста́віць на ка́рту

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

snub [snʌb] v.

1. асаджа́ць, абрэ́зваць, ста́віць на ме́сца (каго-н.)

2. ста́віцца з пага́рдаю, прыніжа́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

эпікурэ́ец

(гр. epikureios)

1) паслядоўнік эпікурэізму;

2) перан. чалавек, які вышэй за ўсё ставіць асабістае задавальненне і асалоду.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

гарадзі́ць, -раджу́, -ро́дзіш, -ро́дзіць; -ро́джаны; незак., што.

1. Ставіць плот, паркан і пад.; абгароджваць што-н.

Г. плот.

Г. двор.

2. перан. Гаварыць абы-што, выдумляць.

Стары гаворыць — гародзіць, ды на праўду выходзіць (прыказка).

◊

Агарод (гарод) гарадзіць (разм.) — пачынаць якую-н. клапатлівую і безнадзейную справу.

|| наз. гарадзьба́, -ы́, ж. (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

го́нта, -ы, ДМ -нце, мн. -ы, -аў, ж., а таксама зб.

Дахавы матэрыял у форме невялікіх дошчачак, востра саструганых з аднаго боку і з пазам — з другога.

Ставіць хату пад гонтай.

Злазь з даху, не псуй гонты (прымаўка: не бярыся не за сваю справу).

|| прым. го́нтавы, -ая, -ае і ганто́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)