Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
vowel
[vaʊəl]1.
n.
гало́сны -ага m. (гук, лі́тара)
2.
adj.
гало́сны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
W, w
[ˈdʌbəlju:]
n. W's or w’s
два́ццаць трэ́цяя лі́тара анге́льскага альфабэ́ту
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
аме́га
(гр. о mega)
апошняя літара грэчаскага алфавіта;
альфа і а. — пачатак і канец, аснова ўсяго.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
litera
liter|a
ж.
1.літара;
wielka (duża) ~a — вялікая літара;
mała ~a — малая літара;
~y drukowane — друкаваныя літары;
~ami — пропіссю;
pisać od wielkiej (dużej) ~y — пісаць з вялікай літары;
2. ~y мн. ініцыялы;
zgodnie z ~ą prawa перан. адпаведна з законам; згодна з літарай закона;
co do ~y (wykonać co) — літара ў літару (зрабіць што);
cztery ~y перан. эўф. зад, задніца
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
пі
(гр. π = літара грэчаскага алфавіта, якая абазначае гук «п»)
мат. ірацыянальны лік, роўны адносінам даўжыні акружнасці да дыяметра.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Ё,
сёмая літарабел. і некаторых інш.слав. алфавітаў. Утворана шляхам спалучэння літары «е» з дыякрытычнымі знакамі. Запазычана з рус. графікі, дзе ўпершыню з’явілася ў 1797. У старабел. пісьменстве гук «о» пасля мяккіх зычных абазначаўся літарай «е» («медъ»), спалучэннем «іо» («ліосъ») і нават літарай «о» («всо»), У сучаснай бел. мове абазначае лабіялізаваны галосны «о» задняга раду сярэдняга пад’ёму і мяккасць папярэдняга зычнага («вёска» — в’оска»), а ў пач. слова, пасля галосных, «ў», «ь» і апострафа — 2 гукі («й» і «о»): «ёд» («йод»), «тваё» («твайо»), «пугаўё» («пугаўйо»), «мільён» («міл’йон»), «аб’ём» («абйом»).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ж,
восьмая літарабел. і некат. інш.слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай ж («жывеце»), што была ўтворана шляхам далучэння цэнтр. вертыкальнай рыскі да літары («хер») або падваення літары Ꙁ («зямля»). У старабел. пісьменстве абазначала гукі «ж», «ж’» (вежа», «жити»). Не мела лічбавага значэння. У 16 ст. акрамя рукапіснай набыла друкаваную форму. У сучаснай бел. мове абазначае шумны звонкі зацвярдзелы шчыльны пярэднеязычны зычны гук «ж» (жыта»), а перад глухімі зычнымі і на канцы слоў парны да яго па звонкасці і глухасці гук «ш» («нож—нош»). Уваходзіць у склад дыграфа «дж» («дажджы»).
(«хер») або падваення літары Ꙁ («зямля»). У старабел. пісьменстве абазначала гукі «ж», «ж’» (вежа», «жити»). Не мела лічбавага значэння. У 16