vowel

[vaʊəl]

1.

n.

гало́сны -ага m. (гук, лі́тара)

2.

adj.

гало́сны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

W, w

[ˈdʌbəlju:]

n. W's or w’s

два́ццаць трэ́цяя лі́тара анге́льскага альфабэ́ту

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

аме́га

(гр. о mega)

апошняя літара грэчаскага алфавіта;

альфа і а. — пачатак і канец, аснова ўсяго.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

litera

liter|a

ж.

1. літара;

wielka (duża) ~a — вялікая літара;

mała ~a — малая літара;

~y drukowane — друкаваныя літары;

~ami — пропіссю;

pisać od wielkiej (dużej) ~y — пісаць з вялікай літары;

2. ~y мн. ініцыялы;

zgodnie z ~ą prawa перан. адпаведна з законам; згодна з літарай закона;

co do ~y (wykonać co) — літара ў літару (зрабіць што);

cztery ~y перан. эўф. зад, задніца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

пі

(гр. π = літара грэчаскага алфавіта, якая абазначае гук «п»)

мат. ірацыянальны лік, роўны адносінам даўжыні акружнасці да дыяметра.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

letter [ˈletə]n.

1. пісьмо́, ліст;

a registered letter заказно́е пісьмо́;

a letter of introduction рэкамендацы́йнае пісьмо́;

aletter of credit акрэдыты́ў;

post a letter BrE/mail a letter AmE пасла́ць ліст

2. лі́тара;

a capital letter вялі́кая лі́тара;

a small letter мала́я лі́тара;

3. pl. letters infml літарату́ра;

a man of letters літара́тар

♦

to the letter літара́льна, дакла́дна;

I followed the instructions to the letter. Я дакладна прытрымліваўся інструкцыі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

П,

семнаццатая літара бел. алфавіта. Паходзіць з кірыліцкай П («пакой»), утворанай на аснове грэка-візантыйскай устаўнай П («пі»). У старабел. графіку перайшла са стараж.-рус. пісьменства. Абазначала зычныя гукі «п», «п’» («палаць», «праца», «пятно»), мела лічбавае значэнне «восемдзесят». У 16 ст. акрамя рукапіснай набыла друкаваную форму. У сучаснай бел. мове абазначае шумныя глухія выбухныя губна-губныя зычныя гукі «п», «п’» («парог», «праўда», «пясок» — «п’асок»). А.М.Булыка.

т. 11, с. 460

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

o

[oʊ]

n. O's or o’s.

1) пятна́ццатая лі́тара анге́льскага альфабэ́ту

2) нуль

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Мініяцю́ра ’невялікі рысунак або размаляваная закладка ў старадаўняй кнізе’, ’мастацкі твор малой формы’ (ТСБМ). З польск. miniatura (minjatura) ’партрэце’, ’пачатковая літара на старажытных рукапісах, азлобленая лісткамі, кветкамі, птушкамі’, якое з італ. miniatura < італ. miniare < лац. miniare ’маляваць minium’, г. зн. ’сурыкам (або кінаварам)’. Сучасная бел. лексема аформлена паводле рус. миниатюра ’тс’ (бо яшчэ ў Крукоўскага (Уплыў, 77) мініятурны, а не мініяцюрны).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

лі́тар

(рус. литер, ад лац. littera = літара)

дакумент на права бясплатнага або льготнага праезду з пазначанай на ім умоўнай літарай.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)