disposition [ˌdɪspəˈzɪʃn] n.

1. хара́ктар, но́раў, нату́ра;

He has a cheerful disposition. У яго вясёлы нораў.

2. fml размяшчэ́нне; дыспазі́цыя (войскаў)

3. fml схі́льнасць, тэндэ́нцыя

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

gnaw [nɔ:] v. (at) гры́зці (таксама перан.);

The dog gnawed (at) a bone. Сабака грыз костку;

Anxiety gnawed (at) his heart. Трывога мучыла яго душу.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

lurk [lɜ:k] v.

1. прыстасо́ўвацца

2. застава́цца (пра сумненні, падазрэнні і да т.п.);

Doubt still lurked in his mind. Сумненне ўсё яшчэ не пакідала яго.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

prop1 [prɒp] n.

1. падпо́рка;

Props were used to pre vent the roof collapsing. Каб дах не разбурыўся, пад яго падсунулі падпоркі.

2. падтры́мка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

rider [ˈraɪdə] n.

1. ко́ннік, ве́ршнік; яздо́к;

He’ll make a good rider. З яго можа атрымацца добры коннік.

2. (to) ра́йдар; дапаўне́нне; папра́ўка да дакуме́нта

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

shortly [ˈʃɔ:tli] adv.

1. ху́тка, ско́ра;

shortly before his departure незадо́ўга да яго́ ад’е́зду

2. рэ́зка, абры́віста, гру́ба;

He answered rather shortly. Ён адказаў грубавата.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

unkind [ˌʌnˈkaɪnd] adj. нядо́бры, нядобразычлі́вы;

be unkind to smb. ке́пска абыхо́дзіцца з кім-н.;

Life has been unkind to him. Лёс быў да яго нялітасцівы.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

unlike2 [ˌʌnˈlaɪk] prep. у адро́зненне ад, непадо́бна да;

unlike his friends у адро́зненне ад сваі́х сябро́ў;

It’s unlike him. Гэта на яго не падобна.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

variable2 [ˈveəriəbl] adj.

1. пераме́нлівы, зме́нлівы;

variable weather няўсто́йлівае надво́р’е;

His mood is variable. Яго настрой часта мяняецца.

2. пераме́нны (пра велічыню, зорку, вецер)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

адзі́нкавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які сустракаецца не групай, не ў мностве, а ў выглядзе паасобных адзінак. Адзінкавы выпадак.

2. у знач. наз. адзі́нкавае, ‑ага, н. Філасофская катэгорыя; працэс, з’ява або прадмет з яго ўласцівасцямі і асноўнымі адзнакамі, якія адрозніваюць яго ад іншых працэсаў, з’яў або прадметаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)