1. Які складаецца з некалькіх кален (у 3 знач.). Каленчаты вал. Каленчатая труба.
2. Які складаецца з каленцаў (у 2 знач.). Перад яго [Тапурыя] вачыма мільгалі пыльныя мяцёлкі, каленчатыя сцёблы.Самуйлёнак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
зліўны́
1. zusámmengegossen;
2. (штослужыцьдлязліва) Ábfluss-;
зліўна́я труба́Ábflussrohr n -es, -e
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
каналізацыйны Kanalisatións-;
каналізацыйная труба́ Kanalisatiónsrohr n -(e)s, -röhre;
каналізацыйная се́тка Kanalisatiónsnetz n -es, -e
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
dren, ~u
м.
1. дрэнажная труба;
2.мед. дрэнаж (трубка)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
сальпінгі́т
(ад гр. salpinks, -ngos = труба)
запаленне матачных (фалопіевых) труб (гл. таксама сальпінгаафарыт).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
шланг
(ням. Schlange)
гнуткая гумавая або прарызіненая труба для адводу, пералівання вадкасцей, газаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
адгука́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
1. Скончыць гукаць. Адгукала труба, адмычалі каровы, ў полі пуста — ні голасу, ні аганька.Дудар.
2.каго-што; перан. Гукаючы, клічучы, вярнуць. Толькі еднасці сіла Долю нам адгукала.Бялевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АРХІМЕ́ДАЎ ВІНТ,
водападымальная машына, вынайдзеная Архімедам у 3 ст. да н.э. Уяўляе сабой вал з вінтавой паверхняй, устаноўлены ў нахіленай трубе, ніжні канец якой апушчаны ў ваду. Пры вярчэнні (напр., ад ветравога кола ці інш. рухавіка) вінтавая паверхня вала перамяшчае ваду ўверх па трубе (на вышыню да 3—4 м).
Выкарыстанне архімедавага вінта для перамяшчэння вады: 1 — труба; 2 — архімедаў вінт; 3 — ветравы рухавік.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Валто́рна ’музычны інструмент’ (КТС). Праз рус.валторна (Крукоўскі, Уплыў, 84) з ням.Waldhorn ’паляўнічая труба’ (Шанскі, 1, В, 12–13; Рудніцкі, 1, 302).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Трубе́ц экспр. ‘канец, капцы’ (ТС). Утворана на базе труба1 ‘гібель, пагібель’ пры дапамозе размоўнага “зневажальнага” суф. ‑ец, магчыма, па ўзоры канец, капец ‘тс’.
