франт

(польск. frant < чэш. frant, ад Frantiśek = імя ўласнае)

чалавек, які любіць модна прыбірацца, моднік.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

свісту́н, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

1. Той, хто любіць свістаць.

2. перан. Чалавек, які многа гаворыць, а робіць мала, які несур’ёзна адносіцца да справы; балбатун.

|| ж. свісту́ха, -і, ДМ -ту́се, мн. -і, -ту́х.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пражэ́кт, ‑а, М ‑кце, м.

1. Уст. Праект, план. Тады свае пражэкты абвяшчаў я. Былі яны вельмі шырокія. Карпюк.

2. Іран. Нездзяйсняльны, надуманы праект. Крэйдзік не любіць нейкія там пражэкты, не любіць, калі чалавек вярзе лухту. Савіцкі.

[Фр. projet ад лац. projectum.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

váterlandsliebend a які́ лю́біць сваю́ радзі́му, патрыяты́чны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

loathe

[loʊð]

v.t.

гі́дзіцца, мо́цна не любі́ць; ненаві́дзець

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

здзіўле́нне, ‑я, н.

Стан, выкліканы моцным уражаннем ад чаго‑н. незвычайнага, нечаканага, незразумелага. Спыніцца ў здзіўленні. □ Тут былі і здзіўленне, і захапленне, і крыху зайздрасці да гэтай кіпучай .. сілы жыцця, якая не любіць смерці, не любіць разбурэння. Лынькоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

cherish [ˈtʃerɪʃ] v.

1. пе́сціць; патура́ць; пяле́гаваць; мілава́ць; любі́ць;

cherish hopes пе́сціць надзе́і, спадзява́цца

2. захо́ўваць (памяць)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

worshipful [ˈwɜ:ʃɪpfəl] adj.

1. які́ пакланяецца, го́рача лю́біць, абагаўля́е

2. fml шано́ўны, паважа́ны;

Right Worshipful высокашано́ўны, высокапаважа́ны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

закаха́насць, ‑і, ж.

Стан закаханага. Вера адчувала, што любіць чалавека нейкай хваравітай закаханасці. Асіпенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вадахлёб, ‑а, м.

Разм. іран. Пра таго, хто п’е многа вады, любіць рэдкую страву.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)