азіра́ць

1. гл. азірнуць;

2. (рабіць агляд чаго-н у думках) etw. in Gedánken dúrchgehen*; sich (D) etw. ins Gedächtnis rúfen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

мацыён м. Spazíergang m -(e)s, -gänge;

для мацыёну um sich (D) Bewégung zu verscháffen [zu máchen];

рабі́ць мацыён sich (D) Bewégung verscháffen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

му́ляцца разм.

1. (рабіць балюча) ці́снуць, це́рці; drücken vi, réiben* vi;

2. перан. (быць нерашучым) únschüssig sein, zögern vi, Zwéifel hégen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

nick

[nɪk]

1.

n.

зару́бка, засе́чка, нарэ́зка f.; шчарбі́на (вы́бітая)

to cut nicks — рабіць нарэ́зкі

in the nick of time — якра́з упо́ру

2.

v.

рабі́ць нарэ́зкі, засе́чкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

валя́ть несов.

1. кача́ць;

2. (шерсть) валі́ць;

3. (плохо делать) прост. ля́паць, валі́ць;

◊

валя́ть дурака́ стро́іць ду́рня, рабі́ць глу́пства;

валя́йте! фам. шпа́рце!, валі́це!.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

гора́зд прост., в знач. сказ. зда́тны;

гора́зд на что (что де́лать) зда́тны на што (што рабі́ць);

◊

кто во что гора́зд хто як папа́ла.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

стесня́ть несов.

1. прям., перен. (сжимать) сціска́ць;

2. (ограничивать) абмяжо́ўваць;

3. (затруднять) перашкаджа́ць (каму), рабі́ць турбо́ты (каму), турбава́ць (каго), абцяжа́рваць (каго); см. стесни́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

акцэ́нт, -ту м.

1. лингв., перен. акце́нт; ударе́ние;

2. (особенности произношения) акце́нт;

францу́зскі а. — францу́зский акце́нт;

гавары́ць з ~там — говори́ть с акце́нтом;

◊ рабі́ць а. — (на чым) де́лать акце́нт (на чём)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Пекеляв́аць ’пакутаваць’ (брасл., Сл. ПЗБ). Відаць, утворана паводле польск. piekłować ’рабіць пекла ў хаце’, pieklić się ’злаваць, шалець, вар’яваць, скандаліць’ (ад piekło).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

губі́ць, гублю, губіш, губіць; незак., каго-што.

1. Нішчыць, псаваць, рабіць непрыгодным. Ад лясоў, як даведаўся Петрык, і клімат робіцца мякчэйшым, і знікаюць засухі, што губяць пасевы. Якімовіч. // перан. Дарэмна, бязмэтна траціць (час, сродкі, сілы і пад.). Нашто губіць век малады І траціць леты без карысці? Колас.

2. Зводзіць са свету, забіваць. Воўк пад дубам скалазубы — Ажно страх — Варана патрошыць, губіць У кустах. Шушкевіч. // перан. Рабіць няшчасным, пазбаўляць нармальнага жыцця. [Марыля:] Няшчасная дзяўчына! Дарэшты губіць яна сама сябе гэтай гульнёй непатрэбнай. Купала.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)