Расліна з аднагадовымі зялёнымі неадзеравянелымі парасткамі і сцяблом. Сонца яшчэ не схавалася, але раса ўжо густа пакрапіла апавітую тонкай густой сеткай з павуціння высокую траву.Мурашка.Яшчэ над Нёманам Лугі не скошаны, Яшчэ над Нёманам Трава, як шоўк.Шымук.// Зялёнае покрыва зямлі з такіх раслін. Зямля была пакрыта высокімі духмянымі і сакавітымі травамі.В. Вольскі.Сёмка .. падышоў да Петруся і прылёг побач з ім на траву.Брыль.
•••
Трава травой — пра нясмачную яду.
Травой зарасці — тое, што і зарасці (парасці) быллём (гл. зарасці).
Хоць воўк траву ешгл. воўк.
Хоць трава не расці — пра зусім абыякавыя адносіны каго‑н. да чаго‑н.
Цішэй вады, ніжэй травыгл. цішэй.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дрыя́с
(н.-лац. dryas, ад гр. dryas = курапатчына трава)
фазы паазёрскага позналедніковага позналедавіковага пахаладання (ранні, сярэдні і позні д.).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
пустазелле, зелле, трава; пустазёл (разм.)
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
прыле́гчы (да чаго і без дап.) сов., в разн. знач. приле́чь;
п. адпачы́ць — приле́чь отдохну́ть;
трава́ ~лягла́ да зямлі́ — трава́ прилегла́ к земле́;
суке́нка до́бра ~лягла́ да фігу́ры — пла́тье хорошо́ прилегло́ к фигу́ре
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
аслі́злы, ‑ая, ‑ае.
Пакрыты сліззю, граззю; коўзкі. Іліко шараваў аслізлыя бочкі, тужыў і зрэдку плакаў.Самуйлёнак.Трава была мокрая, аслізлая.Асіпенка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ма́ннік, ‑а, м.
Шматгадовая кармавая трава з вялікімі, падобнымі на мяцёлкі суквеццямі, якая расце каля вады і ў нізінах, багатых вільгаццю.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дрыя́да
(гр. dryas, -ados)
1) паводле старажытнагрэчаскай міфалогіі, лясная німфа, заступніца дрэў;