У матэматыцы: паказчык ступені, у якую трэба ўзвесці лік-аснову, каб атрымаць дадзены лік.
Табліца лагарыфмаў.
|| прым.лагарыфмі́чны, -ая, -ае.
Лагарыфмічная лінейка (лічыльны інструмент).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
по́тым, прысл.
Праз некаторы час, пасля; услед за кім-, чым-н.
Ідзіце вы, а я п. прыйду.
На п. пакінуць (адкласці і пад.) што-н. (каб зрабіць пасля, пазней; разм.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
перады́шка, -і, ДМ -шцы, мн. -і, -шак, ж.
1. Невялікі перапынак, каб аддыхацца, перавесці дыханне.
Бегчы кіламетр без перадышкі.
2.перан. Часовае спыненне якой-н. дзейнасці.
П. ў спрэчках.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
не́кага, не́каму, не́кага, не́кім, не́ аб кім; займ.
1.адмоўны, з інф. Няма нікога, каб...
Некаму адправіць пісьмо.
2.неазнач., з Р (ад займенніка «нехта»). Кагосьці.
Тут некага не хапае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
падхалі́м, -а, мн. -ы, -аў, м.
Нізкі, подлы ліслівец, які запабягае перад кім-н., каб дамагчыся свайго.
|| ж.падхалі́мка, -і, ДМ -мцы, мн. -і, -мак.
|| прым.падхалі́мскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
утрыва́ць sich enthálten*, sich zurückhalten*;
не ўтрыва́ць, каб не … sich nicht enthálten können*, zu …; nicht umhín können*, zu …;
я не ўтрыва́ў, каб не сказа́ць ich kónnte nicht umhín zu ságen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
chewy[ˈtʃu:i]adj. які́ цяжка перажо́ўваецца; які́ трэба до́ўга перажо́ўваць, каб праглыну́ць
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Кеб ’каб’ (Арх. ГУ, Нар. словатв., Шатал.). Гл. каб.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ЗЛУ́ЧНІК,
службовае слова ці спалучэнне слоў, якое злучае члены сказа, часткі складанага сказа ці цэлыя сказы; не мае самаст. лексічнага значэння.
У сучаснай бел. мове паводле марфалаг. складу З. падзяляюцца на простыя (невытворныя «а», «і», «ды», «бо», «ці», вытворныя «што», «толькі», «бо», «аж», «дый») і састаўныя («таму што», «як быццам», «для таго каб»); паводле сінтакс. функцыі — на злучальныя (звязваюць раўнапраўныя сінтакс. адзінкі) і падпарадкавальныя (звязваюць сінтакс. адзінкі, з якіх адна паясняе другую). Сярод злучальных вылучаюцца спалучальныя («і», «ды», «дый», «таксама»), супастаўляльныя («а», «але», «ды», «аднак») і пералічальна-размеркавальныя («ці-ці», «ні-ні», «то-то»); сярод падпарадкавальных — часавыя («калі», «пакуль», «як толькі»), умоўныя («калі 6», «каб», «раз»), прычынныя («бо», «таму што»), мэтавыя («каб», «абы», «для таго каб»), уступальныя («хоць», «няхай»), выніковыя («так што») і параўнальныя («як», «бы», «нібыта»), У ролі З. бываюць і злучальныя словы — займеннікі і прыслоўі («які», «дзе», «што»).