Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
inlet[ˈɪnlet]n.
1. ву́зкі залі́ў; фіёрд
2.tech. упу́ск; уво́д
3. уста́ўка (у адзенні)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Ліма́н ’заліў у нізоўях ракі ці салёнае возера паблізу мора’ (ТСБМ) — кніжнае запазычанне з рус. мовы. Тураў.ліма́н ’участак вялікіх памераў’ (ТС), утварылася ў выніку пераносу значэння ’заліў’ > ’заліўны луг’ > ’поле’ > ’участак’. Абодва да рус., укр.лиман ’шырокае вусце ракі’, ’марскі заліў’, якія праз тур., крым.-тат., кыпч.liman ’порт’ узыходзяць да с.-грэч.λιμένι(ον), λιμένας < ст.-грэч.λίμνην ’заліў’ (Фасмер, 2, 497; Кюнэ, 72). Жураўскі (Тюркизмы, 86) лічыць лексему лиманъ экзатызмам.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Зато́н ’невялікі заліў, завадзь’. Рус., укр.затон ’заліў з мала рухомай вадой; завадзь’, польск.zatona ’тс’, н.-луж.zatoń ’бездань, яма ў вадзе, дрыгва’, чэш.zátoń, zátuň ’заліў, мель’, славац.zátoň ’ціхае месца’, славен.zatòn ’заход сонна’, ’заліў’, ’востраў’, ’балота’, серб.-харв.за́тон ’заліў’, балг. (у тапонімах) загон. Ст.-рус.затонъ ’затон’ (з XV ст.). Прасл.zaton, za‑topn‑ъ, відаць, ад za‑top‑nǫ‑ti, магчыма, пры ўздзеянні topnja > тоня (гл.) з першасным значэннем ’месца, што затапляецца’. Гл. тапіць, тануць. Фасмер, 2, 83; Шанскі, 2, З, 69; Аткупшчыкоў, Из истории, 234; Талстой, СГТ, 170; БЕР, 1, 613; Нітшэ, 297; Шутц, Georgaph., 83; Юркоўскі, Ukr. hydrogr., 85.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ліма́н
(тур., кр.-тат. liman)
мелкаводны марскі заліў, звычайна ў вусцях рэк.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Zatoka Bengalska
Бенгальскі заліў, Бенгальская затока
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
пасіраці́ць, ‑рачу, ‑роціш, ‑роціць; зак., каго.
Зрабіць сіротамі ўсіх, многіх. [Вораг] спапяліў нашы вёскі, пасіраціў нашых дзяцей, заліў нашу зямлю крывёю і слязамі нашага народа.Купала.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
зато́н, ‑а, м.
Тое, што і затока. // Натуральны заліў або спецыяльнае месца на рацэ, прыстасаванае для зімоўкі і рамонту суднаў. З затока ў мора выйшаў першы сейнер.Звонак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)