tuck-in [ˈtʌkɪn] n. infml до́брая е́жа;

have a good tuck-in пае́сці як трэ́ба, до́бра нае́сціся

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

разнаста́йны verschíeden, unterschíedlich, verschíedenartig; mánnigfaltig, víelfältig; ábwechslungsreich;

са́мыя разнаста́йныя die verschiedensten; [unterschíedlichsten];

разнаста́йная е́жа ábwechslungsreiche Kost

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

*Сухае́жка, сухое́жка ’сухамятка’ (ТС). Да сухі (гл.) і ежа ’яда’, параўн. сухая ежа (яда) ’тс’ (Некр. і Байк.); самастойнае ўтварэнне, параўн. рус. сухоядение ’тс’, балг. сухоя́жбина ’тс’, макед. сувојадење ’тс’ і пад.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

яе́чня, ‑і, ж.

Ежа з разбітых і запечаных у тлушчы яец. На снеданне гаспадыня падала яечню: на вялікай скавародцы гарэлі сонцамі паміж апетытных кавалкаў румянага сала штук шэсць жаўткоў. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

жва́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

1. Паўторнае перажоўванне жвачнымі жывёламі ежы, якая адрыгаецца ў поласць рота, а таксама сама гэта ежа.

Жаваць жвачку.

2. Гумка, якая ўжыв. для жавання; жуйка.

3. перан. Нуднае, надакучлівае паўтарэнне аднаго і таго ж (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бурда́

(тат. burda = мутны напітак)

дрэнна прыгатаванае, нясмачнае пітво або рэдкая (вадкая) ежа; баланда.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

трафафі́л

(ад гр. trophe = ежа + phyllon = ліст)

ліст вышэйшых раслін, які выконвае функцыю фотасінтэзу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

insipid [ɪnˈsɪpɪd] adj.

1. нясма́чны;

insipid food нясма́чная е́жа

2. вя́лы; неціка́вы;

an insipid conversation/talk неціка́вая размо́ва

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

spartan [ˈspɑ:tn] adj. спарта́нскі; стры́маны, суро́вы;

a spartan meal спарта́нская е́жа;

lead a spartan life жыць па-спарта́нску

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

мо́рква, ‑ы, ж.

1. Агародная культура сямейства парасонавых з саладкаватым аранжавага колеру караняплодам. Побач зелянелі густыя градкі морквы. Якімовіч.

2. зб. Караняплоды гэтай расліны як ежа. Тушаная морква. Суп з морквай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)