Валы́ніцца ’валэндацца, займацца, цягнуць час’ (КТС): «мне няма калі з табой валыніцца». Да валыніць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Наспе́ць ’наступіць’ (Яруш.). Да спець (гл.), параўн. прыспе́ць ’надысці’, паспе́ць ’укласціся ў час’ і інш.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Маханоша ’чалавек, які ў час палявання носіць торбу’ (хойн., Шатал.). Пачатковае мах‑ да мех (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ёўзацца ’неспакойна сядзець, рухацца ўвесь час’. Рус. ёлзать ’тс’. Сувязь з ёрзаць ’тс’ дапусціць нельга.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

красава́нне н. Blüte f -, -n; Blühen n -s, Erblühen n, Áufblühen n;

час красава́ння Blütezeit f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

зберага́ць

1. (захаваць) (áuf)bewáhren vt; schónen (сілы); spáren vt (час, працу);

2. (ашчаджаць) spáren vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

агіта́тар м. Agitátor m -s, -tóren Propagandíst m -en, -en; Wáhlkampfhelfer m -s, - (у час выбараў)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прамча́цца

1. vorbéisausen vi (s), vorbéistürmen vi (s);

2. (час) verflíegen* vi (s), im Flug vergéhen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пабрадзі́ць ​1, ‑браджу, ‑бродзіш, ‑бродзіць; зак.

1. Пахадзіць, паблукаць некаторы час.

2. што. Пракласці брады (у полі, на сенажаці).

пабрадзі́ць ​2, ‑бродзіць; зак.

Пабыць у стане браджэння некаторы час.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

interval

[ˈɪntərvəl]

n.

1) праме́жак -ку m. (ча́су або́ адле́гласьці)

2) esp. Br. перапы́нак -ку m. (у тэа́тры)

3) Mus. інтэрва́л -у m.

at intervals — час ад ча́су; час-ча́сам; калі́-нікалі́; дзе-нідзе́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)