Verbum

незвыча́йны, -ая, -ае.

1. Які вылучаецца сярод іншых; выключны; надзвычайны.

Незвычайная прыгажосць.

2. Не такі, як звычайна, як заўсёды; асаблівы.

Н. дзень.

3. Такі, да якога яшчэ не прывыклі; непрывычны.

Незвычайныя ўмовы.

|| наз. незвыча́йнасць, -і, ж.

доўгачака́ны, -ая, -ае.

Такі, якога доўга, з нецярпеннем чакаюць.

Д. прыезд сына.

Доўгачаканая вестка.

заме́нны, -ая, -ае.

Такі, які можа быць лёгка заменены другім.

Заменная дэталь.

Заменныя страты.

маланадзе́йны, -ая, -ае.

Такі, на якога нельга спадзявацца, які не выклікае давер’я.

М. чалавек.

зды́мны, -ая, -ае.

Такі, які можна зняць, не прымацаваны да чаго-н.

Здымнае кола.

ідэнты́чны, -ая, -ае (кніжн.).

Такі самы, аднолькавы, раўназначны.

Ідэнтычныя ўмовы.

|| наз. ідэнты́чнасць, -і, ж.

асаблі́вы, -ая, -ае.

Адметны, не такі, як усе; больш значны, чым звычайна.

Асаблівае старанне.

пераадо́льны, -ая, -ае.

Такі, які можна пераадолець.

Лёгка пераадольная перашкода.

|| наз. пераадо́льнасць, -і, ж.

нале́жны, -ая, -ае.

Такі, які павінен быць; неабходны, патрэбны.

Н. парадак.

Прыняць належныя меры.