Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гро́зны, -ая, -ае.
1. Суровы, жорсткі.
Г. начальнік.
2. Які тоіць у сабе пагрозу; небяспечны.
Грознае пісьмо.
Грозная зброя.
3. Велічны і страшны (высок.).
Грозная сіла.
Г. час.
|| наз.гро́знасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
лук, -а, мн. -і, -аў, м.
Ручная зброя ў выглядзе гібкай дугі, сцягнутай цецівой, для пуску стрэл.
Спаборніцтвы па стральбе з лука.
|| прым.лу́чны, -ая, -ае.
Лучнае поле (для стральбы з лука).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
самастрэ́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да самастрэла 1.
2. Які аўтаматычна страляе. Самастрэльная зброя.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фаустпатро́н, ‑а, м.
Ручная рэактыўная зброя, якая складаецца з міны і адкрытага з двух бакоў ствала.
[Ням. Faustpatrone.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КІНЖА́Л (араб.),
клінковая халодная зброя блізкага бою, прызначаная для колючага ўдару. У старажытнасці выраблялі з крэменю, рогу, пазней з металу. Найб. пашыраны на Усходзе, дзе захаваўся да нашых дзён як парадная зброя. Папярэднікам К. на Беларусі быў вял. баявы нож. Атрымаў пашырэнне ў часы сярэдневякоўя, калі набыў форму 1-, 2-лязовага або штыкападобнага клінка. На Беларусі К. называўся пуйнал (ад італьян. pugnale). З 17 ст. ён паступова траціць баявое значэнне і выкарыстоўваецца ў асн. як парадная і дэкаратыўная зброя.
Літ.:
Трусаў А.А. Зброя Лідскага замка // Помнікі гісторыі і культуры Беларусі. 1980. № 2.
Ю.М.Бохан.
Кінжал з г. Бібл (цяпер г. Джубейль, Ліван, 2-е тысячагоддзе да н.э.).
