ton, ~u

м.

1. тон; гук;

~y muzyki — гукі музыкі;

2. тон (інтэрвал);

o ćwierć ~u niżej — ніжэй на чвэрць тону;

3. тон; адценне; характар;

przemówić innym ~em — змяніць (перамяніць) тон;

spuścić z ~u іран. збавіць тон;

nie mów do mnie takim ~em! — не размаўляй са мной такім тонам!;

nadawać ton — задаваць тон

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Ton I m -(e)s, Töne тон, гук;

éinen ~ ánschlagen* [gréifen*] муз. узя́ць тон;

mit j-m gléichen ~ ánstimmen пець з кім-н. ва ўнісо́н; дзе́йнічаць з кім-н. заадно́; падпява́ць каму́-н.

2) на́ціск

3) тон мо́вы;

den ríchtigen ~ ánschlagen* [ánstimmen] знайсці́ [узя́ць] пра́вільны тон

4) тон (паводзіны);

den ~ ángeben* [ánstimmen] задава́ць тон, ігра́ць (гало́ўную) ро́лю

5) тон (пра колер);

sátte Töne сакаві́тыя [насы́чаныя] то́ны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

альтэра́цыя, ‑і, ж.

Спец. Павышэнне або паніжэнне гуку на паўтона або на цэлы тон.

[Ад лац. alteratio — змяненне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сентэнцы́йны, ‑ая, ‑ае.

Кніжн. Павучальны, які мае ў сабе сентэнцыю. Сентэнцыйны тон. Сентэнцыйны раман.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

павуча́льнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць павучальнага. Нарэшце Ладымер пачаў надаваць сваёй гаворцы тон павучальнасці. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

памярко́ўны, -ая, -ае.

1. Падатлівы, які лёгка прыстасоўваецца да іншых.

П. чалавек.

2. Які выяўляе мяккасць, цярпімасць; добразычлівы.

П. тон выступлення.

3. Які прытрымліваецца сярэдзіны, не схільны да крайнасцей.

Памяркоўныя погляды.

|| наз. памярко́ўнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Léhrton m -(e)s ме́нтарскі тон

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Tónart f -, -en муз. тон, тана́льнасць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ато́нне ’астатак, падонкі’ (Касп.). Рус. дыял. ото́нок, ото́ночка ’тонкая абалонка, шкарлупіна’. Няясна. Відаць, ад кораня тон‑ (тонкі) праз дзеяслоў, зафіксаваны ў Даля отонить ’зрабіць тонкім’ (з *otonьnьje). Магчыма, кантамінацыя з адонне (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

мавето́н

(фр. mauvais ton)

уст. дрэнны тон, нявыхаванасць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)