Абы́раць ’прывыкнуць да дрэнных абставін’ (БРС), абырацца (КТС), рус. обыряться ’быць бадзёрым, ясным (пра пагоду)’, ці да аб‑выраць? Гл. вырай ’паўднёвая, райская краіна’, параўн. Фасмер, 3, 112. Гэта версія, аднак, досыць адвольная з боку семантыкі. Больш верагодна (прынамсі для беларускага слова) абыраць < цюрк. абыр‑ ’спакой, мір, згода’. Гл. Севарцян, 1, 59–60; Расянен, 2.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Сха́дзка, сха́жка ’сходка; згода, стачка’ (Нас.), сха́цка ’сяброўства’ (Сцяшк. Сл.), схажа́цца ’схадзіцца, пагаджацца’ (там жа), ст.-бел. схадзка, схажка, схадка ’збор, сходка, сустрэча, спатканне’ (Ст.-бел. лексікон). З польск. schadzka ’тс’ (Карскі, Белорусы, 149; Булыка, Лекс. запазыч., 38), апошняе ад schadzać (< chadzać ’хадзіць, бываць’, Борысь, 540); пад польскім уплывам фанетычна адаптаваны формы, параўн. хаджаць, гл.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

approbation

[,æprəˈbeɪʃən]

n.

1) ухва́ла f., прыхі́льная ду́мка

2) зацьве́рджаньне n., са́нкцыя, зго́да f.

by approbation — са зго́ды

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

convention

[kənˈvenʃən]

n.

1) сход -у m.; зьезд -у m.

2) дамо́ва, зго́да f.

3) звы́чай -ю m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

agreement [əˈgri:mənt] n.

1. зго́да, дамо́ў ленасць;

come to an agreement прыйсці́ да зго́ды; пагадзі́цца

2. пагадне́нне, дагаво́р;

a trade agreement гандлёвае пагадне́нне;

a bilateral agreement двухбако́вае пагадне́нне

3. ling. дапасава́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

harmony

[ˈhɑ:rməni]

n., pl. -nies

1) зго́да f.

2) сула́днасьць f., сула́дзьдзе n. (ко́лераў)

3) зла́джанасьць, гармані́чнасьць, гармо́нія f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

лад​II м. разм. (згода, дружба) Éintracht f -;

◊

жыць у ладзе éinträchtig [in Éintracht] lében;

быць з кім-н. не ў лада́х mit j-m auf Kríegsfuß stehen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

умо́ўны, -ая, -ае.

1. Загадзя ўмоўлены і зразумелы толькі тым, хто ўмовіўся.

У. стук.

Умоўнае месца.

2. Які мае сілу толькі пры якіх-н. умовах.

Умоўнае асуджэнне.

Прыгавораны ўмоўна (прысл.). Умоўная згода.

У. рэфлекс (выпрацаваны пад уплывам пэўных умоў).

3. Які не існуе на самай справе, яўны або сімвалічны.

Умоўная мяжа.

Умоўныя дэкарацыі.

4. У граматыцы: які ўтрымлівае ў сабе значэнне ўмовы (у 1 знач.).

У. сказ.

У. лад дзеяслова.

У. злучнік.

|| наз. умо́ўнасць, -і, ж. (да 2 і 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Ábkommen n -s, - пагадне́нне; зго́да;

laut ~ зго́дна з дамо́вай;

ein ~ tréffen* заключа́ць пагадне́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Éinstimmung f -, -en

1) зго́да;

mit Íhrer ~ з Ва́шага дазво́лу

2) сугу́чнасць, гармо́нія

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)