зла́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Жук, які мае яркую афарбоўку з металічным адлівам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАЗА́РКА (Rhynchites bacchus),
жук сям. даўганосікаў. Пашыраны ў Азіі, Сярэдняй і Паўд. Еўропе, у т. л. на Беларусі.
Даўж. да 7 мм. Ярка афарбаваны жук, укрыты карычневымі валаскамі, на надкрылах падоўжныя кропкавыя баразёнкі. Жукі пашкоджваюць пупышкі, лісце, бутоны і кветкі, плады семечкавых і костачкавых культур, садзейнічаюць распаўсюджванню ўзбуджальнікаў пладовай гнілі. Лічынкі даўж. да 9 мм, жоўта-белыя з карычневай галавой. Кормяцца пашкоджанай маніліёзам тканкай. Лічынкі акукліваюцца ў глебе. Развіваюцца 1—2 гады.
Казарка.
т. 7, с. 415
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
карае́д, ‑а, М ‑дзе, м.
Дробны жук-шкоднік бурага або чорнага колеру, які грызе драўніну і кару дрэў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
счарве́ць, ‑ее; зак.
Разм. Тое, што і счарвівець. Грыб ад старасці ўжо счарвеў, спадыспаду яго спаласаваў жук... Сачанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перыстакры́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Р мн. ‑лак; ж.
Жук сямейства перыстакрылых з вельмі вузкімі махрыстымі па краях крыльцамі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
старале́ссе, ‑я, н.
Месца, зарослае старым лесам. [Хлопец:] — Слухайце [дзядзька], а чаму гэта толькі тут кавалак старалесся, а далей маладняк? Жук.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шпа́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Жук сямейства нарыўнікаў, шкоднік лісцевых дрэў і кустоў; шпанская мушка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Касматая бронзаўка, гл. Алёнка (жук)
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
вадалю́б, ‑а, м.
1. Вадзяны жук атрада цвердакрылых.
2. Пра расліну, якая спажывае многа вады, любіць расці ў вільготных мясцінах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ziemniaczany
бульбяны; ◊ stonka ~a заал. каларадскі жук
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)