ве́стка ж. Náchricht f -, -en, Kúnde f -n, Bótschaft f -, -en;

пада́ць аб сабе́ ве́стку von sich (D) hören lássёn*;

без ве́стак прапа́сці verschóllen [vermísst] sein

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адтапта́ць разм. zertréten* vt;

адтапта́ць каму-н но́гі j-m auf die Füße tréten* [trámpeln];

◊

адтапта́ць сабе́ но́гі sich müde láufen*; sich (D) die Füße áblaufen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

obywać się

незак.

1. абыходзіцца; даваць сабе рады без чаго;

2. абыходзіцца; задавольвацца;

3. звыкацца; прывыкаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

luzem

1. паражняком, улегцы;

2. навалам, без упакоўкі;

3. у адзіночку; асобна; сам па сабе; самапасам

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

dúrchhauen* I vt

1) прасяка́ць

2) разм. пабі́ць, набі́ць

2. sich ~ прабіва́ць сабе́ даро́гу (зброяй)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

klar wérden vi (s) рабі́цца зразуме́лым;

sich (D) über etw. (A) ~ уразуме́ць сабе́ [зразуме́ць] што-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Klárheit f - я́снасць, празры́стасць, зразуме́ласць, дакла́днасць;

über etw. (A) ~ gewínnen* усвядо́міць, уразуме́ць сабе́ што-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

friesíeren

1. vt рабі́ць прычо́ску [заві́ўку]

2. ~, sich прычэ́свацца;

sich ~ lássen* рабі́ць сабе́ прычо́ску ў цыру́льні

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ábdarben vt:

sich (D) etw. (am Múnde) ~ экано́міць што-н., адмаўля́ючы сабе́ ў са́мым неабхо́дным

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

зляпі́ць, зляплю, злепіш, злепіць; зак., каго-што.

1. Зрабіць што‑н. лепкай. Зляпіць снежную бабу. Ластаўкі зляпілі гняздо пад страхой. // перан. Зрабіць неакуратна, хутка, на скорую руку. Вершы па заказу не пісаліся. Калі і злепіш які, выглядаў кволым, змардаваным. Калачынскі. — А раней злепіць чалавек халупу: мох сабе тырчыць, вуглы сабе, нават канцы бярвення не адпілуе... Васілевіч.

2. Разм. Злучыць чым‑н. ліпкім, клейкім; склеіць. Зляпіць лісты паперы. // Змацаваць кавалкі, часткі чым‑н. клейкім, ліпкім. Зляпіць кавалкі статуэткі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)