неспрыя́льна нареч.

1. неблагоприя́тно;

абста́віны скла́ліся н. — обстоя́тельства сложи́лись неблагоприя́тно;

2. недоброжела́тельно, неблагожела́тельно, неблагоскло́нно;

да яго́ адне́сліся н. — к нему́ отнесли́сь недоброжела́тельно (неблагожела́тельно, неблагоскло́нно)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прэтэ́нзія ж., в разн. знач. прете́нзия; притяза́ние ср.;

заяві́ць ~зію — заяви́ть прете́нзию;

чалаве́к з ~зіямі — челове́к с прете́нзиями;

яго́ ~зіі неабгрунтава́ны — его́ притяза́ния необосно́ванны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скрыві́ць сов.

1. (сделать кривым) искриви́ть, скриви́ть, скоси́ть, перекоси́ть;

2. (лицо) скриви́ть, смо́рщить;

3. перен. искази́ть; искриви́ть;

4. безл. перекоси́ть;

яго́ ~ві́ла — его́ перекоси́ло

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

стыхі́я ж., в разн. знач. стихи́я;

барацьба́ са ~хі́яй — борьба́ со стихи́ей;

паэ́зія — яго́ с. — поэ́зия — его стихи́я;

у сваёй ~хі́і — в свое́й стихи́и

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Квасо́к 1 ’кісліца’. Гл. квасец.

Квасо́к 2 ’шчаўе і страва з яго’ (Вешт., ТС), ’грыбны суп’ (Сцяшк.). Гл. квасок 1.

Квасо́к 3 ’квас’ (Бяльк.). Гл. квас.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ра́піна ’адліўка (?)’: “выплаўляюць тол… заліваюць яго, расплаўлены, у форму, і атрымліваюць рапіну, — тую ж самую міну, толькі без дэтанатара” (Дамашэвіч). Відаць, ’нешта застылае, зацвярдзелае’, гл. рапа.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Роўнале́жнік ’паралель’ (Байк. і Некр.). З польск. równoleżnik ’тс’. Ад яго — роўнале́жны ’паралельны’ (бо польск. równoległy — з іншым суфіксам) і роўнале́жнасць ’паралельнасць’ (параўн. польск. równoległość ’тс’).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Рэ́шты, рашты, рышты ’прыстасаванне ў возе для пашырэння яго пагрузачнай пляцоўкі’ (Нар. словатв.). Відаць, з чэш. rešt, rošt ’бэлька, трама’ < ням. Rost ’краты’. Гл. яшчэ рошт.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ту́кала ‘глухі’ (Нас., Байк. і Некр.). Відаць, у выніку семантычнага пераносу з ту́кала ‘неслух, які нічога не робіць без лаянкі на яго’ (Нас.). Да ту́каць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

альтэрна́т

(фр. alternat, ад лац. alternare = чаргаваць)

правілы, якія рэгулююць чарговасць падпісання міжнароднага дагавору яго ўдзельнікамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)