смалі́ць 1, смалю, смоліш, смоліць;
Мазаць, насычаць смалой.
смалі́ць 2, смалю, смаліш, смаліць;
1. Выклікаць адчуванне апёку, смылення; апякаць.
2. Абпальваючы агнём, знішчаць шэрсць, рэшткі пуху і пад.
3. Прыпякаць, пячы (пра сонца).
4.
5.
смалі́ць 3, смалю, смаліш, смаліць;
смалі́ць 4, смалю, смаліш, смаліць;
смалі́ць 5, смалю, смаліш, смаліць;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
страла́, ‑ы́;
1. Тонкі прут з завостраным канцом або вострым наканечнікам для стральбы з лука.
2. Назвы розных вузкіх і доўгіх дэталей і частак у механізмах, прыладах.
3. Рухомая частка пад’ёмнага крана, а таксама спецыяльнае прыстасаванне для пад’ёму грузаў.
4. Тое, што і стрэлка (у 2 знач.).
5. Тое, што і стрэлка (у 5 знач.).
6.
7.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ту́паць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1.
2.
3. Біць капытамі аб зямлю (пра каня і пад.).
4.
5. Даглядаць каго‑, што‑н., займацца кім‑, чым‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чалаве́к, ‑а;
1. Грамадская істота, якая мае высокаарганізаваны мозг, валодае мысленнем, маўленнем, здольнасцю вырабляць прылады працы і мэтанакіравана выкарыстоўваць іх для ўздзеяння на навакольны свет.
2.
3. Асоба як выражэнне высокіх маральных і інтэлектуальных рыс, духоўных якасцей.
4.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
чарга́, ‑і,
1. Пэўны парадак, паслядоўнасць у адбыванні чаго‑н.
2. Чыё‑н. месца ў якой‑н. чарговасці, права каго‑н. дзейнічаць адпаведна чарговасці.
3. Група людзей, якія чакаюць атрымання чаго‑н. у парадку чарговасці і размяшчаюцца звычайна адзін за адным.
4. Пэўная колькасць патронаў, снарадаў, выпушчаная аўтаматычнай зброяй за адзін прыём.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БЕРЛІ́Н (Berlin),
горад, сталіца Германіі, яе
Утварыўся каля 1230 з двух паселішчаў (Берлін і Кёльн).
Горад захаваў асобныя рысы сярэдневяковай радыяльна-кальцавой планіроўкі з нешматлікімі гатычнымі пабудовамі (цэрквы Марыенкірхе, каля 1260 — сярэдзіна 14
Берлін — найбуйнейшы
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
уве́сь, усяго́,
1. Вызначае што‑н. як непадзельнае, узятае ў поўным аб’ёме; цэлы.
2.
3.
4.
5. З некаторымі назоўнікамі з прыназоўнікамі «з», «у» (ва), «на» утварае ўстойлівыя прыслоўныя словазлучэнні, якія паказваюць на паўнату, інтэнсіўнасць, сілу праяўлення якога‑н. дзеяння.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Калу́жа ’лужына’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Welt
1) свет;
die gróße ~ вялі́кі свет, вышэ́йшае грама́дства;
die Álte ~
die Néue ~ Но́вы свет;
am Énde der ~ на краі́ све́ту;
durch die wéite ~ zíehen
sich in der Welt úmsehen
zur ~ kómmen
Kínder zur ~ bríngen
aus der ~ géhen
um álles in der ~! дзе́ля ўсяго́ свято́га!;
um nichts auf der ~! ні за што на све́це; ні ў я́кім вы́падку
2):
álle ~, die gánze ~ уве́сь свет, усе́ лю́дзі;
wie in áller ~? і як то́лькі?
3):
es wird die ~ nicht kósten! гэ́та не бу́дзе до́рага каштава́ць!;
das ist nicht álle ~ wie viel гэ́та не так ужо́ мно́га
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
адабра́ць 1, адбяру, адбярэш, адбярэ, адбяром, адбераце;
1. Прымусіць каго‑н. аддаць які‑н. прадмет; сілай забраць у каго‑н., што‑н.
2. Пазбавіць каго‑н. якіх‑н. пачуццяў, якасцей, права на што‑н.
3. Выдаткаваць, патраціць нейкую колькасць часу (сілы, сродкаў, здароўя) на выкананне чаго‑н.
4.
5. Выбраць з аднастайных прадметаў асобныя з іх, якія вылучаюцца пэўнай якасцю або прыкметай.
6.
адабра́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)