лінгв.зычны гук са складанай змычна-шчыліннай артыкуляцыяй (напр. ц-тс, ч-нп).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
sibilant
[ˈsɪbɪlənt]1.
adj.
шыпя́чы
2.
n.
шыпя́чы зы́чны
S and sh are sibilants — С ды Ш — шыпя́чыя зы́чныя
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
miękki
miękk|i
мяккі;
~ie lądowanie — мяккая пасадка;
~ie serce — добрае сэрца;
~a spółgłoska — мяккі зычны;
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
апіка́льны
(ад лац. арех, apicis = канец)
1) анат. звернуты ўгору, верхні (напр. а. орган);
2) лінгв. пярэднеязычны зычны (гук).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
explosive
[ɪkˈsploʊsɪv]1.
adj.
1) выбухо́вы (пра матэрыя́л, сі́лу)
2) запа́льчывы (хара́ктар)
3) Phon. выбухны́(зы́чны)
2.
n.
выбухо́вы матэрыя́л
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
atonic
[eɪˈtɑ:nɪk]1.
adj.
1) Gram. ненаці́сьнены
2) Phon. глухі́
2.
n.
1) Gram. ненаціскны́ склад
2) Phon. глухі́зы́чны, гук
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
альвеаля́рны
(ад альвеола)
1) які мае порыстую будову;
2) лінгв.зычны гук, пры вымаўленні якога язык датыкаецца да паднябення каля альвеол.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
зво́нкіI klángvoll; hell tönend; laut;
зво́нкі зы́чныфан. stímmhafter Konsonánt;
зво́нкая мане́та Metállgeld n -(e)s, -er, Hártgeld n -(e)s; перан. báres Geld
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
плазі́ўны
(ад лац. plausus = націскны);
лінгв. — змычны зычны гук, які ўтвараецца пры ўзнікненні перашкоды на шляху струменю паветра (напр. «п», «к», «т»).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
КАЗБЯРУ́К (Уладзімір Міхайлавіч) (н. 29.8.1923, в. Бандары Беластоцкага ваяв., Польшча),
бел.літ.-знавец і крытык. Канд.філал.н. (1963). Скончыў БДУ (1949). Настаўнічаў. З 1955 выкладаў у Полацкім пед. ін-це. У 1959—93 у Ін-це л-ры АН Беларусі. Друкуецца з 1954. Даследуе бел. л-ру стараж. перыяду, 19 — пач. 20 ст., праблемы бел. рамантызму, бел.-польскія літ. сувязі, творчасць Я.Коласа, Ф.Багушэвіча, Ф.Скарыны, А.Гаруна, К.Каліноўскага, Г.Пельгрымоўскага, мітрапаліта Кіпрыяна і інш. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (т. 2, 1969), кн. «Старонкі літаратурных сувязей» (1970), даследаванняў па гісторыі Беларусі.
Тв.:
Якуб Колас (жыццё і творчасць). Мн., 1962;
Традыцыі польскага рамантызму ў беларускай літаратуры пачатку XX ст.Мн., 1972;
Ступені росту: Бел.літ. канца XIX — пачатку XX ст. і традыцыі пол. пісьменнікаў. Мн., 1974;
Паэма Якуба Коласа «Новая зямля»: У святле слав. традыцый. Мн., 1979;
Славянскія літаратуры і праблемы беларускага параўнальнага літаратуразнаўства (дакастрычніцкі перыяд). Мн., 1982;
Рамантычны пошук: Назіранні над бел. рамантызмам пачатку XX ст.Мн., 1983;