1.Быць сугучным, уяўляць сабой рыфму. У кожным шасцірадкоўі першыя два радкі рыфмуюцца сумежна, а наступныя чатыры — перакрыжавана.У. Калеснік.
2.Зал.да рыфмаваць (у 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скна́рнічаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
Разм.Быць скнарай, праяўляць надзвычайную скупасць. Ад парога [старшыня] дадаў тым жа строгім і ўладарным голасам, .. каб Сямён не скнарнічаў, а зрабіў патрэбнае неадкладна ж.Савіцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цэсарэ́віч, ‑а, м.
У Расіі — афіцыяльны тытул наследніка прастола. // Асоба, якая мела гэты тытул. «З сялян павінна быць сыскана, — загадваў цэсарэвіч Канстанцін, — а ўсю строгасць закона ўскласці на Валадковіча».«Полымя».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
штармі́ць, ‑міць; незак.
Быць вельмі неспакойным, бурным у час шторму (пра мора, акіян і пад.). Вельмі блізка штарміла мора.Мехаў./убезас.ужыв.Надыходзіла ноч. Перастала штарміць. Мора ўціхамірылася.Машара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ле́та
(гр. Lethe = літар. забыццё)
рака забыцця ў старажытнагрэчаскай міфалогіі, размешчаная ў падземным царстве (Аідзе); душы памёршых, якія напіліся з яе, забывалі аб сваім зямным жыцці;
кануць у Лету — быць забытым, бясследна знікнуць.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
HutIIf - ахо́ва, засцяро́га;
auf der ~ seinбыць напагато́ве;
in gúter ~ seinбыць у небяспе́цы
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
múndenviпаэт.быць даспадо́бы, быць да гу́сту;
das múndet ihm nicht гэ́та яму́ не даспадо́бы
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
schúldenvtбыць вінава́тым (грошы і г.д.), мець доўг;
j-m Dank ~быць абавя́заным каму́-н.
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
be under fire
а) быць пад варо́жым абстрэ́лам
б) быць прадме́там напа́дак або́ абвінава́чаньняў
catch fire —
а) загарэ́цца, заня́цца агнём
б) запалі́цца (энтузія́змам)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
АДКА́ЗЧЫК,
бок цывільнай справы ў судзе або спрэчкі ў гасп. судзе, якому прад’яўлена патрабаванне істца. Паводле бел. права адказчыкам можа быць грамадзянін, а таксама прадпрыемства, арг-цыя, установа, якія з’яўляюцца юрыд. асобамі; у гасп. судзе адказчыкам — толькі юрыд. асобы. Становішча адказчыка ў судзе, яго працэсуальныя правы і абавязкі прадугледжаны цывільным і гасп. працэсуальным заканадаўствамі. У крымін. працэсе магчымы ўдзел адказчыка, калі ён нясе матэрыяльную адказнасць за шкоду, прычыненую абвінавачаным.